V E R G E V E N door Marc Den Dodo

EEFJE DE DOMINEE SPREEKT TOT U

We haalden al verschillende teksten aan uit het eco-humanisme, of uit de stellingen van Martha Nüssbaum (liberaal) over vergeving. Ditmaal presenteren we u (en we vinden dat dit niet kon ontbreken) een tekst van Eefje, uit haar preek als protestantse dominee, onder de titel ‘woord bij het woord’ . Woorden aanvullend op de teksten van Matheus 18 21-35. Kernachtig kunnen we het als volgt samenvatten. ‘Bij vergeven gaat het niet over de ander, maar over jou: het loslaten van de last die je met je meedraagt’ Hij is wat lang naar onze normen, maar lees hem volledig, hij is het waard !

 

VERGEVING: Woord bij het woord

‘Als ik hem tegenkom dan vermoord ik hem’ en ‘hij moet de rest van zijn leven worden opgesloten’ Dominee Ebi Wassenaar hoort het geregeld om zich heen. Ze werd in november, zwaar mishandeld en voor dood achtergelaten. “Maar ik geloof niet in moord en niemand heeft er iets aan als hij de cel in moet” Mededogen, is één van de belangrijkste eigenschappen van de dominee. Na zware revalidatie is ze weer thuis. ‘Ik was de eerste dagen in het ziekenhuis heel bang dat hij mijn compassie had afgenomen’. Dat had ik vreselijk gevonden, maar gelukkig is het niet gebeurd”

En toch had niemand het haar kwalijk genomen, als ze de dader wel dood had gewenst. Zoals ze zelf zegt, ‘er was een Ebi van voor de aanslag en er is er een van erna.. Ebi was voorheen heel actief, nu zit ze het grootste deel van de dag in haar stoel. Zelfs praten kost moeite, ze is volledig afhankelijk van anderen.

Soms hoor je wel eens verhalen over mensen die anderen vergeven, zelfs de vreselijkste dingen. Een barbaarse daad en toch vergeving schenken. Het doet extreem aan en het is ook extreem. Want wat wordt er niet allemaal van je gevraagd wanneer jouw broer of partner, of kind wordt beroofd en in mekaar geslagen, of verkracht, ja zelfs gedood ! Hoe kun je vergeven wanneer anderen jou of de jouwen-al dan niet doelbewust- zware en soms onherstelbare schade toebrengen ? Hoelang en diep zetten zich niet de sporen van schade in vele mensenlevens verder, soms zelfs tot in de volgende generaties…? Wraak willen nemen is dan een normale, menselijke refleks, je wil iets effen leggen, weer recht maken, een balans van goed en beschadiging die zwaar naar de kant van het onrecht is doorgeslagen, weer in evenwicht brengen.

In die behoefte om te vereffenen schuilt een juist aanvoelen: wanneer men niet minstens op langere termijn op enige wijze weer een evenwicht ontstaat, blijven we aan de ellende verkleefd en blijft de toekomst versperd. De vraag is evenwel: op welke manier proberen we de zaken weer in balans te brengen ?

Wraak nemen, oog om oog, tand om tand, dus de andere beschadigen, zoals hij mij beschadigde, het kan emotionele opluchting bewerken, een gevoel geven dat zaken vereffend zijn, maar de balansen van het leven worden er niet bepaald door hersteld. Iets ten goede keren doet wraakneming niet. INTEGENDEEL, een nieuwe spiraal van ellende wordt in werking gezet. Immers, nog los van wat de wraak met een ander doet, heeft hij of zij ook mensen om zich heen, ‘moeder, broer, partner, kind’, die ook al hebben ze wellicht part nog deel aan het hele verhaal, mee in de klappen zullen delen, mee de gevolgen van de wraak, zullen moeten dragen. De rekening wordt altijd ook aan onschuldige derden gepresenteerd, een nieuw onrecht wordt toegevoegd. Dit geld voor individuen die nog een eitje met mekaar te pellen hebben. En dat geldt evenzeer voor het strafrechtsysteem: in landen bijvoorbeeld waar de samenleving nog steeds het wraakmodel hanteert om delicten te bestraffen en bijv. nog steeds de doodstraf toepast, brengt de toepassing hiervan uiteindelijk geen herstel van het aangebrachte onrecht teweeg: de slachtoffers zijn soms opgelucht, maar echte genezing blijkt de dood van de dader niet teweeg te brengen.

De bijbel plaatst ons voor de nogal moeilijke boodschap dat er uiteindelijk maar één andere manier is om de balans van goed en onrecht weer te herstellen, en dat is vergeving. Zowat overal in het Nieuwe Testament treffen we de boodschap aan dat vergeving schenken onmisbaar is voor de vooruitgang van het leven en het vinden van de toekomst. Zo noodzakelijk als brood voor het lichaam, zo onmisbaar blijkt vergeving voor de ziel.

De lat lijkt op die manier wel erg hoog te liggen. Is vergeven dan vanzelfsprekend ? Nee, het zal zelen of nooit vanzelfsprekend zijn, nooit iets wat je zomaar snel even doet, en al zeker niet als het om zware feiten gaat. Het is geen kwestie van snel vergeten, zomaar de spons erover, of van vlotjes een excuus te aanvaarden. Meestal vergt het een hele worsteling met onszelf vooraleer we zover zijn.

Vergeven heeft vooral met loslaten te maken.

Wanneer iemand ons kwaad berokkend heeft, dan zijn we als het ware door die mishandeling gebonden als door een ketting. Vergeving heeft niets te maken met lief zijn, met je laten gebruiken als deurmat waar iemand zijn voeten aan afveegt. Het kwaad dat jou is aangedaan kun je niet bestrijden door te blijven in je kwaadheid over het leed dat jou is aangedaan. Dan voed je het alleen maar. Sterker nog zo neem je misschien wel je vijand in je op, en dat kan zover gaan dat je eigenlijk op je vijand gaat lijken, en hetzelfde gaat doen.

Vergeven heeft veel meer weg van het doorbreken van de ketting, waarmee je eigenlijk zegt, wat jij me deed was niet ok, dat ik hier niets mee te maken wil hebben, ik wil hier niet mee verbonden zijn. Wie vergeeft, is eerder iemand die vecht voor zijn of haar vrijheid. Iemand die vrij is kan weer lachen, kan het schone zien waar anderen het niet zien. Iemand die vrij is voelt zich niet aangevallen, noch gebonden door haat. Dat is waar je voor vecht. Alsof je wil zeggen, het kwaad en de dood zullen niet het laatste woord hebben, de duisternis zal geen vat krijgen op het licht. Vergeven betekent dan ook niet dat je de ander toestemming geeft om het destructieve gedrag steeds maar te blijven herhalen. Vergeving betekent dan ook niet, en dat is heel belangrijk, dat je het contact met die ander per se moet verder zetten, soms moet je vergeven, en het contact verbreken.

Vergeven is zeggen: ik laat het gebeurde zo goed mogelijk los, wens je het goede en richt me op mijn toekomst. Vergeven is uitkruipen onder de steen van de pijn, het is uitkijken om nog langer het heden te belasten en zelfs te verknoeien vanwege een verleden dat toch niet meer over te doen valt. Het wijst op een vermogen om niet aan omstandigheden geketend te blijven maar er bovenuit te stijgen, op een heel diepe vorm van vrijheid en bevrijd zijn. In die zin is vergeving iets groots, een kracht die het leven op andere sporen leidt.

In de praktijk heeft het vaak heel wat voeten in de aarde voor we ons dat vermogen tot vrijgeven en loslaten van het verleden hebben eigengemaakt. Inzicht krijgen in onszelf helpt daar in ieder geval bij. Gaan beseffen dat wij ook zelf begrensd zijn en ook zelf vergeving nodig hebben. Hoe meer wij groeien als mens, hoe beter we immers onze eigen goedheid en onze schaduwkanten gaan zien, en hoe intenser we ook zelf op het krijgen van nieuwe kansen zijn aangewezen. Wie weet hoe moeilijk het is om zelf te vergeven en los te laten, beseft wellicht ook hoe moeilijk het is voor anderen om onze fouten te vergeven. Eens we daarvan doordrongen zijn, komt het kunnen vergeven al iets dichterbij: als wijzelf het zonder vergeving en nieuwe kansen niet redden, dan misschien die ander ook niet. Wie anderen niet vergeeft, maakt de brug kapot waar hij ook zelf overheen moet. Laten we vrije en bevrijde mensen worden.

Advertenties

Marc, Den Dodo, is back in town

Het was een hele poos stil… Je weet wel, niet de stilte die zo deugd doet in je oren, waarvan je brains gaan ont-stressen, en je één kan worden met de natuur om je heen. Neen die stilte waar je je eigen vragen gaat stellen.  Waar is hij nu ? En waarom hoor ik er niets van. Marc weet altijd een verhaal te vertellen. Marc leeft ook met een kritische blik, over wat leeft rondom hem in een bizarre wereld.  Een wereld die de dag van vandaag gebukt gaat onder een soort voetbalgekte. Miljoenen mensen zijn er vooral in de westerse wereld mee begaan. Het zorgt voor verbinding wordt al eens gezegd. Zus Leen en ik we schrikken allebei als we dat horen.  Verbinding hoe zo ? Bekeek jij het op diezelfde manier als ik. Al die rommel die nagelaten wordt op straat, telkens er een festijn plaats greep… De vernieling die her en der ontstaat bij grote manifestaties. Waarom hebben we brood en spelen nodig om verbinding te creëren. Waarom kan verbinding niet zoveel eenvoudiger, als b v b  een levensfilosofie. Bijvoorbeeld, altijd en overal leven met respect voor alles wat bestaat rond je. Stoppen met die gulzigheid om de aarde leeg te vreten. Gewoon tevreden zijn met geluk, de zon, de natuur, een wandeling, mensen die lief zijn voor mekaar. Akkoord feesten is leuk, maar als feesten een must wordt om zich goed te voelen, is dit niet de goede standaard.  Ik had er als Marc Den Dodo, efkens genoeg van, overal straat rockfestivals, de Gentse- en andere feesten en ook nog die voetbalgekte.  Ik kon dit niet meer aan en had wat bezinning nodig. Ik vluchte dan ook in de natuur, de wandeling van mijn leven gaan overschouwen. En ja ik ontdekte een unieke plaats van rust, gelegen in de Zwalmstreek, waar mensen samen kwamen om te pauzeren, te rusten, te luisteren naar de stilte. Stilte was hier de verbinding. Iedereen lachte naar iedereen, maar er was geen schatergelach. De boxen bleven stil, alleen een specht in de verte, tikte even op een boom. Een forel spatte op het water, en ik hoorde een licht geklater.

Het was zalig

Pers voelt geen morele verantwoordelijkheid ! Is voetbalgekte eindelijk voorbij ?

Je kan het leuk vinden, je kan het zelfs af en toe fantastisch vinden…en waarom zou je er dan over zagen… Laat de mensen hun plezier, jij verzuurde appel.

Ja dan sta je daar. Wat dien je daarop te zeggen ? Wel het verrast me telkens als mensen die vraag stellen. Zie jij dan niet dat het pure commerce is, wat al in de tijd van de Grieken en de Romeinen, ja zelfs veel vroeger werkte.

Ja er mag, en moet plezier zijn, maar als het stof is gaan liggen dienen we terug te komen tot bisiness as usefull. Maar die bisiness vergeet gewoon dat er zovelen uit de boot vallen. Ik kan het niet meer verdragen dat er zovele duizenden, miljoenen verloren gaan aan brood en spelen, terwijl er nog steeds armoede is. Waarom dat geld niet pompen in massasporten, zoals, wandelen, fietsen, zwemmen, recreatief als ganse bevolking meer gaan bewegen. Dat zal ieder zijn gezondheid ten goede komen, en niet alleen de fysiek, maar ook de geest. En beiden samen, maken de mensen beter. We zijn nog maar juist de tijd van Tomorrow land, 300  miljoen euro omzet, voor een dance-party ? Is dit dan echt geen brood en spelen.. Is dit onze toekomst.

Vechten tegen windmolens ! Neen, wachten op een eerlijker maatschappij, niet opgejut door de statistiek van de cijfers, waar ook de media ziek in is. Ik kende de tijd van een andere berichtgeving, de activist, de waarheidszoeker, de sociaal bewogen man of vrouw, nu zijn het rariteiten. Witte merels, in een landschap van om ter sensationeelst.

ECO-HUMANISME WAT IS HET ? DE BASISREGELS

In april, hielden we onze politieke beweging S.R. (sociaal radicaal) boven de doopvont.

Toen, verhaalden we u heel wat rond universeel subjectivisme, het politieke handvest, en werkmethode van sociaal radicalisme, we gingen toen nog niet in op de filosofie achter, dit systeem van universeel subjectivisme, nl. de filosofie erachter, met name het eco-humanisme.

Sociaal Radicaal, zou ons eerder door de gevestigde waarden, in de socialistische hoek (links dus) duwen…en inderdaad, we noemen ons wel links, maar gaan ten volle voor liberalisme, het links-liberalisme, gefundeerd op het eco-humanisme, en met dus, als politiek werkinstrument het universeel subjectivisme.

Over het eco-humanisme dienen we u nog een en ander kwijt te raken. We halen onze mostaard bij de Nederlandse professor Floris Van Den Berg (en de Americaanse prof, Martha Nussbaum, met haar capabillity approach, als ook Sam Harris en niet in het minst ook, de liberale denktanker D Verhofstadt als Gentenaar)

We citeren dan ook graag uittreksels uit hun gedachtengoed, omdat wij ervan overtuigd zijn, dat hun wereld  visie, de enige juiste is, voor een redding van ons, en de toekomst van deze wereld.

Eco-humanisme is een rationele en empathische levens-en wereldbeschouwing, en berust op twee axioma’s. Het lijden axioma: het onnodig toebrengen van lijden aan anderen is slecht (bvb lawaaierigheid, vuil wegwerpen, en zoveel meer)  En tweedes het rationaliteitsaxioma: elke stelling dient  met goede argumenten onderbouwd. Er zijn een negen tal richtlijnen om in praktijk eco-humanisme toe te passen.

1)Voor alles, doe anderen, inclusief niet-menselijke dieren en toekomstige generaties, geen onnodig leed aan.

2)Streef naar een wereld met minder leed en meer geluk.

3) Eet en leef plantaardig.

4)Leef binnen het eerlijke ‘aarde-aandeel’  (voetafdruk)

5)Haal het beste uit jezelf en anderen

6)Werk aan het kritische denkvermogen van jezelf en anderen.

7)Gun anderen hun vrijheden, zolang ze anderen niet schaden.

8) Probeer te genieten van het leven.

9) Doe ZOMAAR eens iets aardigs voor een ander

We wensen je veel succes toe

 

IK BEN EEN PREDIKER !

Herhaald krijg ik de opmerking, waarom blijf jij schrijven, en waarom probeer jij met je schrijfsels de mensen de les te spellen ?

Het heeft geen enkele zin, je bent als Don Quichote de la mancha, je vecht tegen windmolens…Een wijs professor antwoorde, ik vecht niet tegen windmolens, ik vecht voor windmolens.

Telkenmale antwoord ik, ik plant mostaardzaadjes, en ik heb als goed mens de plicht de wereld hier en nu beter te maken. Ja dus ik ga door met prediken, en ja af en toe vallen er mensen af, maar er komen er meer bij. Mijn motivatie bestaat erin, dat ik na talrijke zelfstudies, meer en meer de plicht voel, datgene te verkondigen wat ik zo belangrijk vind voor de mensheid. Ik wil de wereld beter maken, door hen mijn inzichten mee te delen. Filosofie voor Jan en Mie, modaal.

Pogen Jan en Mie te overtuigen elkaar graag te zien, laat Jan en Mie dan staan voor ons allemaal, en alles wat daar rond leeft.

Ik moet en zal activist zijn, het is ons aller rol, al is het tegen de gangbare norm in.

Opkomen voor totale vrijheid van het individu, en protesteren tegen onvrijheid (wat ook staat voor on-kunde, gebrek aan kennis)

Ik baseerde me op het eco-humanisme en het universeel subjectivisme, waar we al één en ander over schreven (zie de verschillende titels op deze blog) Over eco-humanisme plegen we vandaag nog kort, wat is het ? en wat zijn de basisregels ?  Ook interesse, zeker lezen

 

RODE DUIVELS SPELEN NIET OP VRIJDAGAVOND !!

Eerst was ik droevig, maar toen ik de volledige persnota las ook weer niet.

De Belgische voetbalbond heeft beslist de match van nu vrijdag tegen Brazilië niet te spelen, en laat onmiddellijk alle spelers huiswaarts keren.

Samen met haar spelers besliste de bond om niet langer te dingen naar het wereldkampioenschap voetbal, maar wel voor België te streven, naar het wereldkampioenschap sociaal zijn.

Ze roepen de bevolking van België op om alle geld dat omgaat voor het voetbal te spenderen aan sociale welvaart (u weet wel zorgen voor hen die het, het meest nodig hebben) Ook de bond zal dit voortaan waar maken. Op het eerste zicht lijkt dit UTOPIA, maar nogmaals, verder lezen, maakt ons wijzer in de diepere gedachte van eco-humanisme, dat hierachter schuil gaat. De bond wil werkelijk inzetten en een voorbeeld geven, voor al het verkwiste geld, door voortaan in te zetten op welvaart voor de zwaksten onder ons, en zo de woorden die er zo dikwijls omgaan in het voetbal ‘RESPECT’ kracht bij te zetten.

De Belgische voetbalbond besliste ook dat termen zoals ‘het grote mannenvoetbal’, voortaan niet meer zullen gebruikt worden in de omgangstaal, maar vervangen worden door, ik breng geen schade meer toe aan anderen, waardoor zij de echte ‘fairplay’ willen idealiseren.

Ook het opruimen van alle vuil, zowel in de tribunes als in de kleedkamers, naar het voorbeeld van Japan, staan ingeschreven in de nieuwe richtlijnen van de bond.. We polsten even bij Eden Hazard, over deze stellingen, die ons met een knipoog sprak ‘no comment’ !!

 

QUAND ON N’A QUE L’AMOUR QUE ON PARTAGE TOUJOURS PARTOUT J.BREL

IK GELOOF  IN EEN LEVENSKRACHT

 

Ik geloof in een levenskracht

die bomen hun bladeren geeft

en bloemen hun kleuren.

Ik geloof dat deze kracht van leven

mensen één voor één

eigen taal en gezicht geeft

Ik geloof in een Levensgeheim

dat alles in beweging zet

en steeds nieuwe wegen zoekt.

Ik geloof dat dit Geheim van leven

ook mensen beweegt

beweegt ’t goede.

Ik geloof in een levensadem

die vogels hun lied geeft

elk dier een eigen geluid.

Ik geloof dat deze Adem van leven

mensen woorden geeft

om elkaar te verstaan.

Ik geloof in een Levensgeest

die ongrijpbaar maar voelbaar is

vandaag, morgen en daarna.

Ik geloof dat deze Geest van leven

groter is dan mensen

en sterker dan de dood.