HOE KAN IK MEZELF GELUKKIG MAKEN ZONDER EEN ANDER TEKORT TE DOEN.

Een retorische vraag ,waar meestal niet wordt bij stilgestaan. Maar
ondanks een zeer essentiële vraag. Geen existentiële vraag, meer
een ethische vraag.
En wanneer we over ethiek praten, kan men meestal verschillende
richtingen uit. Wat voor de ene verantwoord is, is meestal niet zo voor
een ander.
Moet ik eerst mezelf gelukkig maken, om dan voor een ander geluk
te kunnen brengen ? Of dien ik eerst geluk te brengen bij een ander,
om daardoor mezelf gelukkig te maken. En door deze twee zinnen
kom ik terecht bij onze titel. Kan ik mezelf wel gelukkig maken, zon-
der tekort te doen aan een ander.
In hoeverre staat het streven naar eigen geluk niet in de weg van een
ander zijn geluk.
Persoonlijk ben ik overtuigd dat men eerst moet streven naar het ge-
lukkig maken van anderen, pas dan maakt men zichzelf gelukkig,
zonder dat dit ten koste is van die andere.
Indien men eerst voor zichzelf werkt ( gelukkig maken ) zal dit wel al-
tijd ergens ten koste van iets van een ander zijn. Dus is er maar één
weg, eerst voor een ander zorgen, en dat zal zorgen voor je eigen
geluk.

TRUMP IS TROP, EN TROP IS TEVEEL.

Soms  is een beetje veel, letterlijk te veel.
De laatste weken, maanden staan onze media vol nieuws van het
hanengevecht tussen Hilary Clinton en Donald Trump. Ik ben het een
beetje zat aan het worden.
2 niets-zeggende kemphanen, waarvan één straks de helft van de
wereld in handen heeft. Ik heb me laten verleiden om tot 3 maal toe
hun (ttz. voor ons ) nachtelijke monsterdebatten te volgen. En tel-
kens was ik diep ontgoocheld over het lage niveau van deze debat-
ten.
Ik durfde het nog niet te schrijven, omdat ik dacht alleen te staan met
deze gedachte.
Maar toen ik daarna Frieda Van Wijck hoorde, die net hetzelfde ver-
telde, dacht ik  : ” Oei ! “. Is het dan zo triestig gesteld met onze me-
dia, dat alleen nog dergelijke opgefokte evenementen, de nieuws-
garing van de dag zijn ?
Twee duur betaalde zenders waren bezig met nachtelijke – en extra
nieuwsuitzendingen, voor iets dat amper 50.000 mensen lokten… Ja,
de VS bepalen een groot deel van ons leven, maar er is wel veel
meer en interessants over de VS te vertellen dan die twee kempha-
nen.
Soms stel ik me grote vragen rond het ware belang van dergelijke
politieke TV-debatten. Buiten het show-gehalte, en dan nog, worden
we niets wijzer. Laat het dan nog uitgezonden worden door een privé
zender, dat is hun keuze.
Maar een openbare omroep ?…
Voor mij was het grote debat een grote flop.
Een volgende keer houden ze me niet meer wakker.

WAAR ZIJN DE ECHTE JOURNALISTEN ?

k heb het al ergens neergeschreven.  Zijn de media een bedreiging
voor de democratie. Ja, ik heb meer en meer het gevoel dat dit zo
is. Ik verklaar me nader . Nieuwsberichtgeving wordt tegenwoordig
zo sensationeel, maar vooral oppervlakkig gebracht, dat mensen dit
klakkeloos, zonder na te denken geloven en volgen.
Feiten zijn natuurlijk feiten, maar er wordt zo weinig duiding gebracht.
Journalistiek was vroeger : de feiten brengen, maar vooral de waar-
heid achter die feiten. Als vandaag politieker mr. X dit zo brengt,
loopt iedereen hem na, en is deze of gene stelling het top-item van
de dag. Geen 6 u later brengt mvr. Y een tegengestelde stelling, en
iedereen gaat daar dan achter lopen.
Er worden niet eens vragen bij gesteld.. zoals : wat zit er achter deze
stelling, hoe zinvol is het wel..
De sociale media doen ons contradictorisch genoeg, continu in een
winterlandschap leven. Alle stellingen krijgen zo snel een lawine van
bemerkingen over zich, dat na enkele uren alles ondergesneeuwd is,
en er nog weinig achter blijft van het oorspronkelijk gegeven. Op dan
naar een volgende stelling.
Begrijp me niet verkeerd, de sociale media zorgen ook voor een ver-
breding van de vrije meningsuiting, iedereen kan nu zijn verhaal bren-
gen. Maar ik mis soms wat diepgang, en dan al zeker van de beroeps-
pers. En juist daar zit een groot gevaar, vooral voor de creatie van
volksdemagogen.  Voor hen die het goed brengen worden de rode lo-
pers uitgerold, met alle gevaren van dien. V.I.P.’ s krijgen veel meer
forum dan critici, die wel iets te vertellen hebben.
Het moet echter verkopen, en ja, ook één, een zender van de gemeen-
schap, bezondigt zich meer en meer.

MIJN V I P – CLUBJE.

Beste Marc Dendodo vriend, ja, jij hebt het grote geluk te behoren tot
een beperkt VIP-clubje, van mensen die het geluk hebben in mijn
binnenste te mogen kijken. Telkens ik iets schrijf stel ik me de grote
vraag : ” waarom doe ik dat ” ? Wat brengt dit bij tot een betere wereld?
Wel, het maakt me gelukkig, want schrijven zit me in het bloed. Ik
oordeel niet over goed of slecht schrijven, maar in mijn huidige situatie
is het een noodzakelijke uitlaatklep voor vele frustraties. En hoe kan
ik geluk verkondigen  en/of brengen bij anderen, als ikzelf niet geluk-
kig ben.
Het zijn allemaal meningen, ontsproten aan een heel specifieke transit
periode uit mijn leven, hoe ik het leven ervaar en zie door mijn roze
bril vanuit een zwart gat, de dooze met name. De plaats waar alleen
beton je hart omwalt.
Dus ja, er zit veel cynisme tussen, maar vooral ook hoop. En die hoop
put ik vooral door jullie vriendschap. Ja, ik weet het, op Facebook is
men vlug vriend, maar ik zie daar nog altijd de hogere betekenis van
in.
En net daarom doe ik het, ik wil jullie graag daarvoor bedanken, en
daarvoor mijn gevoelens vanuit die ingesloten wereld brengen, als sti-
mulans naar jullie allemaal om te zeggen dat we als vrienden, dage-
lijks ons uiterste best moeten doen om Wopia groen te houden.
Er is veel verdriet in mijn hart, maar ook heel veel hoop, en dit dank
zij jullie steun. Dank U om mijn vriend te willen zijn.

HET IS DE SCHULD VAN DE 60+ ER.

Nu zullen 30% van de Vlamingen op hun achterpoten staan. Maar
dit is maar een sloganneske titel om jullie allemaal uit “je kot te lok-
ken”.
Het loopt niet lekker met onze maatschappij. Naast de dagelijkse
struggle for life ( die heden ten dage niet te onderschatten is ) kam-
pen we allemaal met een sterk gevoel van onveiligheid. We zijn
zo bang ons bezit kwijt te spelen, en dit door allerlei, steeds maar
groter in aantal wordende bedreigingen. Onze welvaart is blijk-
baar in gevaar. En we hebben het moeilijk om te delen…
Ja, Kom op tegen Kanker en een crowd funding voor Jordy’s be-
grafenis gaan we wel steunen.. om ons geweten wat te sussen.
Echter, breder dan dat, wordt het moeilijker.
Algemene eerlijke maatschappelijke herverdelingen kunnen we niet
aan. Don’t touch me. Eerst de rijken. En er zit wel wat in. En nu
komen we op onze titel.
In de eerste 35 jaar na WO II, heeft het groot kapitaal zich hersteld,
en terug enorme reserves opgebouwd. In 1945 lag de wereld plat,
maar in ’80 stonden we terug als nooit tevoren.
De generaties politici van toen tot nu hebben onvoldoende inge-
zien dat ze dienden in te grijpen om de opbrengsten van het kapi-
taal , die vanaf toen groter was dan de groei van de economie
(arbeid ) , meer ten dienste te stellen van de ganse maatschappij.
Een kleine groep mensen bezit ondertussen de wereld, en werkt
alleen om zichzelf machtiger te maken.
Aan de andere kant is de armoede alleen maar toegenomen, waar-
bij armoede ook vaak staat voor wanorde, met alle gevolgen van
dien.
Juist daar wringt het schoentje. Armoede bedreigt ons allemaal.
Nog steeds laten we toe dat mensen door de mazen van het net
vallen ( onderwijs, sociale hulp, zorg voor kansarmen ) en juist dat
wordt ons stigma. We willen dit niet zien, en er alvast niets voor
opofferen van onze eigen luxe-leventje.
We vervallen tot het zo vlug mogelijk opbranden van onze wereld,
nu er nog iets is voor ons, en stoten daarmee iedereen die ons
bedreigt af, of tenminste, wat wij aanvoelen als bedreigen.
Waren er in die jaren ’80 en later dan geen mensen die het wel
goed inzagen ? Vast en zeker, er waren bewegingen ( Green
Peace, Agalev ) en waren personen, zoals oa. Paula Dhondt, die
de mensen waarschuwden.
Maar we waren zo begaan met Vlaanderen boven, en België barst.
Die tijd van toen, doet me echter ook teruggrijpen naar de show die
zich de afgelopen weken zich terug afspeelde in onze Nationale
Politiek. Gaan we straks nog een eindeke robberen, en de armen
en ongeschoolden vergeten ?
Zullen de jongeren van vandaag zich ooit verwijten dat het de
schuld van hun 60+ ers is ?

WAAR IS WOPIA ?

Is het een exotische tuin ? Is het een mooi rustig stukje weiland,
omringd met afgeknotte wilgen ?
Om te weten waar Wopia is moeten we misschien eerst eens om-
schrijven, wat is Wopia ? Wopia is de plaats, het moment, waar wij
allemaal Utopia beleven. Het Utopia dat al door zovelen gezocht
werd, dienen we volgens mij niet eens zo ver te zoeken.
Is het gelegen naast de mitralisklep, in de bundels van Purkinje,
achter de aorta ?  Ja, U bent er al, het ligt in ons hart.
Utopia is het land van liefde voor elkaar. Wij maken allemaal elkaars
Utopia.
Samen maken we de ideale wereld, Wopia, de wereld van wij en
Utopia. Wopia is overal waar wij zijn, mensen die lief zijn voor elkaar.

” KIRIR GA TERUG NAAR MAROKKO “

Wij verkloten het discriminatie debat.
Dit zouden de woorden geweest zijn, uitgesproken in ons nationaal
parlement. Juist tegen iemand die een exponent is van wat we van
immigranten verwachten. Met name iemand die volkomen geïnte-
greerd is, en ook respectvol omgaat met alles en iedereen. Zie
haar grootmoedige manier om excuses te aanvaarden.
Mevr. Kitir is een voorbeeld van hoe het kan, maar spijtig genoeg
loopt het in de meeste gevallen mis. We gaan het hier zeker niet op-
lossen, maar misschien wel even de vinger op de wonde leggen,
wonde die we trouwens zelf veroorzaakt hebben. ( Zie ons artikel
de 60+ zijn de schuldigen )
Knacks hoofdredacteur Bert Bultinck stelt de vraag, hoe het komt dat
een zwart lichaam van bij de geboorte altijd veel meer gevaar loopt
dan een blank lichaam, op vernedering en exploitatie.
Wel ik ben met name niet akkoord met die stelling. Het is niet de clash
der lichaamskleuren, wel de clash der culturen.
Er zijn Europese Afrikanen die wel passen in onze cultuur, en niet
weinig ( zie Kitir ) .Maar hier draait het allemaal om. Iemand die al of
niet vrijwillig in een bepaalde cultuur terecht komt, moet zich inleven
in die maatschappij, en de normen en waarden van die maatschappij
respecteren. Staat dat gelijk aan zijn eigen cultuur afzweren ? Hele-
maal niet, maar waar de gewoontes botsen met de maatschappij,
dien je ernaar te leven.
En dat is nu juist onze zwakte in deze Westerse maatschappij. Ver-
trekkend uit een soort stigma ( schuldgevoel ) over van alles en nog
wat, is er een soort reflex ontstaan om mensen met andere culturen
anders te behandelen. We traden niet streng genoeg op als het er op
aan kwam, onze eigen regels te laten respecteren, met frustraties
bij onze eigen bevolking tot gevolg. Daar juist hangt de klepel.  De
spelregels van de maatschappij gelijk toepassen voor iedereen.
Ik wil het even heel simpel uitleggen. In de gevangenisgemeenschap
leven veel allochtonen of minstens van origine. Het zal U niet onbe-
kend zijn dat deze mensen meestal vrij luidruchtig zijn, op zo’n wijze
dat het voor vele anderen storend is. Mensen hebben af en toe wel
eens nood aan wat stilte en rust.
Er staat in de huisregels ingeschreven dat leden van het huis respect-
vol met elkaar dienen om te gaan, de geluidoverlasten ( muziek ,
roepen enz ) worden duidelijk beschreven.
Als alleen de autochtone bevolking wordt aangesproken, denk je dan
dat dit niet frustrerend werkt ?
Natuurlijk lijkt dit zo minimalistisch als voorbeeld, maar je moet het
maar ‘ c o n t i n u ‘ meemaken.
Je moet geen socioloog zijn om dat te snappen. Is het gelegen aan die
huidskleur ? Neen, het is allemaal te vereenvoudigen tot het laten
respecteren van onze maatschappij regels. Waarom maken we anders
die regels ? En spreek ik nu over straffen ? Neen, helemaal niet, er
zijn genoeg pedagogen die weten hoe dit op te lossen.
Maar niets doen is geen goede optie.