IK BEN DUS IK DENK .

Wat mag je in deze dagen nog zeggen ?

 

De wereld op zijn kop. Réné Descartes omgekeerd in zijn graf.
Maar ik durf het doen, iets zo veelzeggends omkeren. Inderdaad,
ik ben, waarom zou ik dan niet denken ? En nu heb ik mijn grote
twijfels, er ‘zijn’ er zovelen. Maar hoeveel zijn er die denken ?

 

Ik verklaar me nader. Ik was deze nacht op skivakantie in Noor-
wegen. Wat een prachtig land… bijna alles op orde, en een jaar-
lijks miljardenoverschot op de begroting.
En ja hoor, een gevangenisbeleid, met een goed resultaat, om
U tegen te zeggen.

 

Wat een klote politici hebben wij hier al de afgelopen 40 jaar gehad.
Bende mislukte socialen, betwetende advocaten. En ja, daar
draait het om ! We mogen dit zelfs niet meer zeggen…
Vulgair, ongepast, randdebiel, enz.. zullen ons worden toegemeten
door de dienstdoende elite. Je bent niet slim genoeg, om de com-
plexheid van het probleem te begrijpen.

 

Stel je voor, om liefde te delen, heb je geen boekenwijsheid nodig.
Ik besloot op het einde van mijn droom, een genootschap op te
richten. Momenteel is er slechts één lid, Marc Dendodo.
Kom ons vervoegen, er zijn geen lidkaarten ( golden of anderen ) er
is zelfs geen lidgeld. Neen, we herkennen ons door het uitspreken
van het wachtwoord dat WOPIA is.
Als ik je tegenkom, zal ik je herkennen. Maar geen vrees, nu ver-
blijf ik ‘ en retraite ‘, om na te denken over ” hoe maak ik Wopia
groot ” !

 

Droom jij mee over Noorwegen ?

WAT IS DE ZIN VAN SCHRIJVEN ?

Waarom ik schrijf heeft U al kunnen lezen in mijn ‘relaas’ verhaal.
Het feit dat dit voor mij persoonlijk een verwerkingsproces is voor
opgelopen frustraties, voldoet me echter niet helemaal.

 

Er is iets anders, en ook heel belangrijk. Ik wil vooral een bood-
schap brengen, maar een boodschap waar jullie, lezers iets aan
hebben.  En dat klinkt hoogmoedig…
Wat hebben jullie persoonlijk aan mijn Port-to hell-o verhaal ?
Wel, eigenlijk heel veel. Het is niet alleen informatie ( inkijk ) in
de buik van de gevangenissen, maar tevens een spoorslag om
er iets mee te doen.
Om vrienden te maken, en zo een breed forum te creëren  dat
kan leiden tot een verbeterde oplossing , waarbij de ganse
maatschappij, dus ook jullie, er ook iets aan hebben.  Is het niet
daarom waar het allemaal om gaat ?

 

Ja, dit allemaal gaat continu door mijn hoofd, en vooral die
hersenbrand dien ik te blussen met schrijven. Het zou bekrompen
zijn van mezelf, om te vertellen dat ik het uitsluitend voor mezelf
doe. Ik hoop dus vooral dat jullie, lezers, er iets aan hebben, om
zodoende het hoger doel te dienen.

HOE WERK IK MEZELF IN DE KIJKER ?

Dit is een beetje mijn Kerstwens !

 

Oude,pedofiele zak. Dik, lelijk, wijf. Dit zijn de titels van bekende
boeken. Het ene zonder succes, het andere met heel wat minder
aandacht.
Het eerste gaat over mijn eigen noodkreten vanuit de gevangenis.
Het andere is een boek van schrijfster Anke Wauters, tevens blog-
ster. Toen ze een blog artikel schreef over ‘lichaamsschaamte’,
hadden in 24 u, meer dan vijfhonderd duizend mensen in Vlaan-
deren en Nederland, het artikel gelezen… ongelooflijk.  En terecht
dat er zoveel aandacht naar iets gaat, waar heel veel mensen
mee te maken hebben, door afzien, en vaak geen weg weten met
henzelf.

 

In de gevangenissen leeft ook onmenselijk leed, het is er één
grote verzameling van. Maar er is niet echt een draagvlak om er
iets aan te doen, dat bewijzen de beperkte reacties, op onze
veelvuldige artikels.

 

Als jullie lezers me met iets willen plezieren in deze droevige
Kerstperiode, is het , naast de vele morele steun die ik echt mag
ondervinden, iets heel speciaals voor mij persoonlijk als Kerst-
geschenk te doen. Met name, onze blogs bekend maken, echt
promoten bij Uw vrienden. Samen bezitten jullie tienduizenden
vrienden.

 

Daar kan het beginnen, en het is inderdaad al begonnen, dank
zij een oproep, zijn er al heel wat nieuwe vrienden bijgekomen.

 

Laat Kerstwensen ook binnen de muren omtoveren, tot warme,
welgemeende woorden. Vergeet vooral niet dat we hierdoor iets
positiefs brengen voor de ganse maatschappij.
Een beter detentiebeleid is een betere maatschappij, en daar
wordt iedereen beter van.
Geloof me, onze oproep is echt een noodkreet.
Doe er, samen met ons iets aan.

 

Bedankt voor zoveel liefde !

50.000 KEER SEX !

Weldra bereiken we op onze blogs Port to Hello en Marc Den
dodo, onze 50.000e viewer.
Ik bekijk dit een beetje als een ‘piep-show’. Een inkijk in de ziel
en het leven van een gedetineerde. En iets heimelijks bekijken
geeft altijd zo’n sexy gevoel.
Een beetje ranzigheid, een beetje intrige, een beetje kicken op
wat een ander zoal beleeft.  Eigenlijk zijn we dit stadium in onze
maatschappij al lang voorbij, maar ondanks blijft de titel “sex” nog
altijd aantrekken.

 

Ik vond deze titel dan ook bruikbaar, om de aandacht te vestigen
op ons heugelijke nieuws. We hebben er wel meer dan anderhalf
jaar over gedaan. Maar we hopen, mede dank zij Uw inspanningen
de volgende 50.000 op minder dan de helft van de tijd te bereiken.

 

Daarom, doe vandaag je bijdrage, overtuig vrienden, kennissen,
buren, ja zelfs je eigen familie om ons NU op hun vriendelijkst te
zetten.

 

Be my friend, like me ! Op naar 100.000 !!   Dank zij U.

WAAR IS LINKS EN RECHTS ZIEK ?

Socioloog, politicoloog, ik ben het geen van beiden. Noem mij
maar een middenmotor. Dus neen, ik kan het proces niet maken
waar onze politiek gefaald heeft. Maar dat ze gefaald heeft, is
zeker.
Een rijke maatschappij die 20 % inkomens heeft met kansar-
moede en nog eens een pak anderen, die zich door allerlei om-
standigheden niet goed in hun vel voelen.

 

Wel daar klopt iets niet, daar is een groot probleem.
Een probleem niet recent ontstaan.. neen, het borrelt al op sinds
de jaren ’80.  En wie was er al die tijd, en zelfs daarvoor aan de
macht ? Ja, links , en het midden .  Het midden dat zich nu
verkoopt als het ” WIJ “, de CD&V, 70 jaar aan de macht, en nu
gaan ze voor WIJ. Wie kan  nog vertrouwen hebben in  oude
wijn in nieuwe zakken ? Hoe kan je een neo-liberale regering
steunen, als je echt gaat voor “wij”, hoe kan je dat proberen  te
verkopen ?

 

Weet je voor wie de schaapherder ging ? Ja, voor het verloren
schaap, en niet voor zijn grote kudde. Weet je wie de vader be-
minde .? Ja, de verloren zoon, en hij gaf een feest.

 

Wel C.V.P., we hebben moeite met uw “Wij”- gevoel ! Waarom
heeft democratisch links en centrum-rechts, zich niet eerder
sociaal opgesteld dan centraal ?
Mensen uit het midden, weten beter hun plan te trekken, men-
sen aan de rand hebben steun en opvolging nodig.

 

Wij gaan voor iedereen, met een knipoog naar hen die het
zwakst zijn.

WAAROM IK SCHRIJF.

OUDE,  PEDOFIELE  ZAK.
Dit zijn de woorden die ik geregeld naar mij hoorde roe-
pen in mijn aanvangsfase inde bak, woorden die me
heel diep troffen.
Het is met name zo, dat iedereen in den bak een stempel
krijgt, waardoor hij gaat behoren tot een bepaalde groep.
Alle ouderen worden principieel in die vermelde catego-
rie getaxeerd.
DIK,  LELIJK ,  WIJF.
Is de titel van het boek van Anke Wauters, die aanklaagt
hoe mensen met elkaar omgaan… elkaar bekijken, en
iemand taxeren op het eerste gezicht, met alle gevolgen
van dien, en dit niet alleen in den bak.
Mijn verhaal begint, toen ik twaalf jaar was, in het eerste
jaar van de humaniora.
Op een zekere dag organiseerden we een quiz, en werd
de vraag gesteld, wat de hoogste berg van Afrika was.
Ik was nogal belezen ( in die tijd haalden we alles uit boe-
ken, en Afrika bestond voor ons alleen in de boeken)…
En ik kende het antwoord. De Kileman…, de Killemanj…
en ja, ik had een licht spraakgebrek, en werd uitgelachen.
Mijn ganse leven bleef me dit achtervolgen.
Nergens kwam ik nog op voor mezelf, of mijn ideeën.
Ik was zo gekwetst, dat spreken een soort smetvrees
voor me was.
En zo fladderde ik vijftig jaar verder. Verzoop me in het
werken, werken, en nog eens werken.
Ik verzamelde alles in mijn hoofd.
Daarboven werd het één groot meer van woorden, ge-
dachten, afgeblokt door een stuwdam van de schande
der vernedering uit mijn jeugd.
De schrik om me belachelijk te maken.
Belangrijk is wel, ik ondernam ondertussen zoveel mo-
gelijk.
Ik verkende de wereld, nam deel aan allerlei culturele,
politieke, sportieve en sociale organisaties.
Luisterde veel, heel veel.
Ik sloeg alles op in mijn hoofd.
Ik werd een ervaringsdeskundige.
Eens zou ik een groot politicus worden, die de wereld
zou veranderen.
Ik had wel een verhaal, een inhoud, een plan, alleen,
het kwam er niet uit. Mijn meer kwam overvol.
En toen kwam de grote clash.
Ik had een grote bouwonderneming, maar kwam in de
problemen met sociale dumping  ( U weet wel, Polen en
Roemenen ), en door gefoefel om te overleven, liep het
mis.
Na twee jaar opname in de psychiatrie, ben ik uiteindelijk
in de “duuze ” beland, je weet wel, ook  ” den bak ”  ge-
noemd.
Opnieuw veroordeeld. Net als toen ik twaalf jaar was.
Uitgesloten.
Het eerste jaar in den bak, was het jaar van de grote ont-
wenning. From héro to zero. En ik zweeg, zweeg, en
zweeg. Tot mijn bodem bereikt was.
Ik was en had niets meer, weg vriendenkring, weg res-
pect, weg waardering, een echte nul, en ik wou er ook
mee ophouden.
Maar een paar dingen triggerden me nog.
Vooreerst was er het detentiesysteem, dat in mijn ogen
onwezenlijk onzinnig was.
Op de tweede plaats, mijn kinderen, die me aanspoorden
iets te doen.
“Het is niet, omdat alles rond jou leeg is, dat jij leeg bent “,
waren hun woorden.
Mijn keuze was dubbel : stoppen , of er iets aan doen.
Het zou een eerste stap worden in mijn evolutie tot schrijven.
En ik zou het groots aanpakken, een blog op internet, rond
toestanden in het gevangenisleven.
Port to hell-o was geboren, maar hiermee ook de problemen.
Hoe ga je op het world wide web, zonder internet ? En hoe
zeg je de waarheid tegen een organisatie die geschlero-
seerd is in haar zijn ?
Zware problemen – maar ik zou geen ondernemer zijn – om
te weten, dat er met name, altijd meer oplossingen zijn, dan
problemen.
Over Port-to-hell-o wil ik nog iets kwijt, namelijk de woord-
speling die de meesten maken.
‘de deur naar de hel’. Neen, integendeel, het is wel dege-
lijk ‘ de poort naar Hello ‘, en dit staat voor communicatie.
Communicatie tussen de wereld binnen en buiten de mu-
ren, en dit op een technisch moderne manier, via het web,
iets wat niet bestaat binnen de muren.
Maar die communicatie is voor gedetineerden wel heel
belangrijk, in het re-socialisatie proces.
En dan is natuurlijk één van die problemen : hoe doe je
dat in praktijk, en waarom jij wel, en alle anderen niet ?
Wel, daar zijn twee redenen voor. Als geboren onderne-
mer zit je nooit stil, en zoek je oplossingen. Ik behaalde
met dit procédé dan ook een volle pagina in een nationa-
le krant.
Maar, met het idee, was er nog niets in praktijk.
Daarvoor had ik mijn familie en vrienden nodig, en ook
dit is niet zo eenvoudig, vergeet niet dat vele gevangenen
ook dit contact dikwijls heel snel verliezen.
Dus alles samen is het niet zo eenvoudig om vanuit de
gevangenis een blog te onderhouden.
Er bleef nog iets over, als stap in mijn proces tot schrij-
ven. Mijn overvol meertje was er wel, maar er stond een
dam voor. Ik durfde het niet.
En ik had niet dat Obama-talent.
En toen heb ik Didier ontmoet, den aalmoezenier. Een
oud-germanist, bezeten door taal, toneel, poëzie.
Ook hier dien ik een belangrijke nuance te maken.
Didier was niet alleen Germanist, maar  vooral een ver-
trouwenspersoon, iets wat we niet zoveel tegenkomen
binnen de muren.
En laat vooral hier hoofdzakelijk mensen rondlopen, die
te kampen hebben met een vertrouwensbreuk.

 

Vertrouwen is de sleutel tot herstel, welnu, mensen zoals
Didier werken daar aan mee, maar ze zijn zeldzaam.
Ik sprak over mijn probeersels, en vroeg hem zijn advies
over mijn pogingen.
Ik sprak hem ook over mijn angsten en frustraties.
Zijn antwoord was duidelijk :  ” het is niet om U te plezie-
ren, maar je hebt iets. Je hebt een aparte directe stijl,
je moet daar iets mee doen “.
De dam barstte, en mijn eindeloos meer begon leeg te
lopen, steeds sneller en sneller.
Al snel werd Port-to-hell-o gelezen door tienduizenden,
niet alleen omwille van mij, maar om de verhalen van
binnen de muren.
Was het waren interesse, of ramptoerisme ?
Ik weet het niet, maar ik wou verder gaan, dan alleen
maar schrijven rond negatieve zaken.
De positieve ontmoeting met één van mijn cipiers, trig-
gerde mij een apart verhaal te starten : ‘ het verhaal van
de dubbele liefde’,  d.w.z. , zie een ander zo graag, als
jezelf.’
Onze blog , het  “Marc Dendodo verhaal”, was geboren.
Bij Marc Dendodo word je vriend, en hierdoor ga je het
engagement aan, al je talenten in te zetten, ten bate van
een ‘inclusieve’ maatschappij.
Ik begon ook een brief-schrijfprogramma, waarbij onder-
tussen 42 personen, geregeld met mij corresponderen.
Ook hier gaat het verhaal hoofdzakelijk om eenzaamheid,
en luisteren naar elkaar. Sommigen vertellen hun gevoe-
lens rond terminale ziektes, anderen schrijven hun ge-
wone dagdagelijkse agenda.
Maar allen schrijven, en geven hierdoor uiting aan hun
emoties.
Tenslotte ontstond ook nog een facebook-groep rond
poëzie, genaamd  ‘Caramellen’.
Iedereen breng zijn probeersels van lyrische ontboeze-
mingen.
Ik geef er U eentje mee als voorbeeld.
EUTHANASIE…….  DOOR  MARC  DENDODO :
En waarom juist Euthanasie ?
Wel, dit heeft te maken met mijn persoonlijke situatie. Ik
sprak U over het feit dat ik na één jaar de bodem bereikt
had.
Mijn geest was bijna afgestorven, met weinig toekomst-
beeld.
Dan komt snel ondragelijk geestelijk leed om de hoek
kijken. Kan ik dit nog wel aan ?….
Het idee is ondraaglijk
gespleten geest
Nooit meer een feest
Tientallen evaluaties
verscheidene manipulaties
Harde feiten, ziek van geest
Shocks, zware medicatie
Ergens die zelfmeditatie
Ooit moet het ophouden
Vast beslist, dit moet overgaan
Mens nam vrede,
Heeft er iets aan gedaan.
Er is nog één belangrijk punt dat ik wil aanhalen rond
mijn schrijven, namelijk, het grote ‘ voordeel ‘ van in den
bak te zitten.
Ik verklaar me nader.
Het feit van het afnemen van je vrijheid, degradeert je
tot een zero. Je hebt, en bent, niemand meer, na ver-
loop van tijd.
Maar als je niets meer hebt, heb je ook niets te verliezen.
Je hebt geen positie meer te verliezen, geen naam, geen
faam, alles is weg, en dat juist maakt je zo vrij !
Geen angsten meer, zelfs niet voor de dood.
Totale vrijheid van geest.
Mijn hoofd heeft de vrijheid  ‘genomen’ om zich niet lan-
ger te frustreren, én te complexeren.
Mijn ijskoude meer was omgevormd tot een kolkende
rivier, bron van wijsheid, én blijheid !
En hoe gaat dat in de praktijk ?
Kwart voor zes, is de aflossing van de nachtwacht, en
dan is het feest.
Iedereen wakker, maar voor mij, geen erg. Dan zijn mijn
hersenen opgeladen, geprikkeld, ik lig al klaar te pieke-
ren. Trek het gordijn open, en start al in mijn bed.
Stel U zich nu niet voor dat er een groot bureau, een ex-
presso-machine , en croissants, en dito, staat te wachten.
Ook de muren zijn sober en kaal.
Ik spuug allerlei woorden op , papieren zinnen, kris, kras,
door elkaar.
Mijn brains koken over.
In een tweede fase order ik een en ander, om tenslotte
teksten te maken rond bepaalde thema’s.
En zo gaat dit door tot 7 u s’ avonds.
Een dagtaak.
Geen tijd voor iets anders.
Ik vertel U dit, omdat ik wil uitleggen hoe moeilijk ik het
heb, iets te onthouden. Maar toch wil ik schrijven, want
dit is voor ons allen zo belangrijk.
Neem het me dus niet kwalijk, dat ik U alles voorgelezen
heb, mijn geheugen laat me zo in de steek
Wat ik hoop is, dat jullie vooral onthouden, om zelf te
schrijven, en zo uitdrukking te geven aan Uw gevoelens.
We hebben allemaal zo onze eigen reden om te schrijven,
maar één zaak is zeker : negeer Uw gevoelens niet,
breng  Uw verhaal.

OUD WORDEN, ZIJN, EN STERVEN

 

Vanaf onze prille jeugd, zijn we er allemaal mee bezig. Oud wor-
den. Oud zijn. Dood gaan, wat is dit eigenlijk, en dat lijkt zo erg.
Waarom ben ik dan eigenlijk wel geboren ?…
Ik had dit altijd wel eens willen proberen.. Proefondervindelijk
ervaren wat oud worden, en zelfs sterven eigenlijk betekenen. Om
me beter te kunnen voorbereiden.

 

Ik ben zo iemand, die alles wil in de hand hebben, alles zelf sturen,
zelfs mijn moment van sterven.
Dus ja, eerst eens proeven.
Maar ik vergeet één zaak.
Oud worden of sterven is geen zaak van morgen, of volgend jaar.
Neen, het is een zaak van alle dagen, van elk moment. Nu ben je
wie je bent. Zo oud als jijzelf het aanvoelt. De term  ” oud ” is een
uitvinding van ons verstand.
Een omschrijving, gegeven door de ratio, om een vergelijk te kun-
nen maken tussen soorten van mensen.
Of laten we zeggen : diegenen met jeugdige, maar tevens creatie –
ve gedachten , en tussen hen die wel eens wat verstard ( gesche-
roseerd ) naar de dingen kijken.

 

Dat mensen met een hogere leeftijd, door fysieke omstandigheden
het soms moeilijk hebben zich steeds maar aan te passen aan
moderne evoluties, maakt dat ze nogal eens dikwijls oneerbiedig
als oud worden beschreven.
Maar niet iedereen van 50 / 80 is oud in de prejoratieve  betekenis.

 

Dus leef Uw dag, en blijf eeuwig jeugdig.
En sterven dan ? Welnu, die ervaring heb je iedere dag. Alles wat
voorbij is, is gestorven. Misschien niet in de zin, zoals wij het ster-
ven voorstellen. Maar laat stellen, dat sterven het ontbreken is van
het nu. Wie leeft er ten volle met het nu, het is ons veel te onbe-
wust. Hoe zal het ons dan ontberen, iets waar we ons zo weinig
van bewust zijn ?

 

Het zou dus heel belangrijk zijn, wat meer van elk nu- moment te
genieten. Het carpe-diem gedachtengoed, op een verantwoorde
wijze, is helemaal niet slecht.

 

Oud zijn en sterven zijn taboes die men ons wil opkleven om te
leven in een zekere angst, maar die ons ondertussen verbieden
echt te leven.
Ons dagdagelijks inzetten om het “NU ” goed te maken voor de we-
reld omheen mezelf.