OVER VERGEVEN .

Over vergeven.
Mn broer vroeg me wat vergeven eigenlijk is. Hij zei ook dat ik zijn tekst erover eerst eens moest lezen.
Typisch m’n broer.
Eigenlijk wil hij gewoon bevestiging van zijn visie; dat hij ook intelligent is; dat hij psychologisch inzicht heeft, dergelijke dingen. Onze ouders vroeger waren niet gul met complimenten. Wel met het tegendeel; waaronder ook onderhuids gespannen zwijgen.
De taal der onwetendheid, hoop dat niemand gekwetst wordt zo.
Ja, de mensen waar je je jonge jeugd verplicht mee doorbracht, hen vergeven, dat is het allermoeilijkste.
Ze hebben een web rond je gesponnen, rond mij dus, en ik rond hen; voor altijd in elkaar verstrikt; geen ontkomen aan.
Ik heb geleerd dat zien vergeven is.
Van zodra ik iets echt kon zien zoals het echt feitelijk was; dan verdween de kwaadheid; de angel waarvan ik niet wist dat die zo diep onderhuids zat. (die lag daar dan ineens uitgedroogd en zacht op tafel, tussen al m’n kaarten en m’n hart. Ja dat spelletje dat heet patience, voor als ik zonder gezelschap zit.)
Ze hebben veel overgeërfd; emoties, niet verwerkt, evenals de onmogelijkheid om ermee om te gaan. Wie kan je nu zoiets verwijten.
Maar het weten alleen is niet genoeg.
Er is die eeuwige zoektocht naar liefde; en zeker vanaf kleinsaf. De gemiste warmte wordt niet teruggevonden, en kerft diepe koude littekens in elk dapper kinderhart.
Wie moet er dan vergeven worden, vroeg ik me af, het niet zijn van de dingen; is dat ook een wezen? Een wezen dat soms om vergiffenis vraagt?
Ach, ik kan t enkel voor mezelf. Mezelf vergeven; misschien omdat ik enkel mezelf echt begrijp, ondertussen toch; na jaren en lagen leugens afpellen tot op die stalen harde kern, vol stiekeme liefde.
Ja ik ben wat weggemijmerd nu, dat gebeurt wel eens. Op zoek naar herinneringen misschien, op zoek naar dingen om te kunnen vergeven; op zoek naar die titel van goed mens.

Slaapwel!
Je Zus 😉

GELUK

hallo. ik ben de zus van Marc en het is de eerste keer dat ik iets schrijf. voor hem.

hij vroeg me iets te schrijven over “wat is geluk’.
dat is wel wat raar. zou hij denken dat ik weet wat geluk is dan?
ik, die in een psychiatrische instelling gezeten heb, en eeuwig die stempel met me meedraag?
als ik dat had geweten, dan was ik daar hopelijk toch niet terecht gekomen, dat denk ik dan.
ja soms had ik eigenlijk liever gewoon in de gevangenis gezeten; dan hadden de mensen mij tenminste nog stoer gevonden, en waren ze mss wat bang van mij, ipv vol medelijden en of soms zelfs afschuw zelfs.
alsof ik een freak ben.
hoe ik daar terecht ben gekomen, wel. ik heb het nadeel dat ik mijn emoties nogal fel uit.
als ik boos ben, dan roep ik, ja soms scheld ik andere mensen uit.
als ik verdriet heb, dan ween ik.
als ik verlegen ben, dan word ik knalrood en zeg ik geen woord; er komt echt niets meer uit dan.
en ja, soms dan had ik zwarte gedachten, gevoelens die niet mogen; zoals lust, en doorgedreven boosheid op andere mensen.
ik werd erg bang van mezelf; en kon niet meer leven met die slechte persoon die in mij zat.
andere mensen zeiden me dat ook letterlijk zo : dat ik een slecht mens was.
dat betekende dat ik nooit nog een plaats in de maatschappij zou vinden.
ik kon niet anders dan me distantiëren van die slechte mens. ik was ineens met 2.
meestal bleef die andere weg, maar soms had ik die niet onder controle.
en ja, de strijd was te fel, soms wou die ander me zelfs dood.
nochtans, mijn dagdagelijkse leven was prachtig.
ik heb de gave van het genieten gekregen. ja ook van kleine simpele dingen, eigenlijk vooral van dat.
want andere dingen bestaan er niet.
wat heeft geluk daar allemaal mee te maken, zal je denken. wel, daarin zit het geluk : kunnen genieten.
een voorwaarde voor genieten is dat je niets als een probleem ervaart.
dat alles is wat het is; ja ook verdriet.
maar de buitenwereld ziet het anders blijkbaar; ik geloofde hen eerst niet, maar ze hebben het in mn hoofd ingedramd : ik moest en zou problemen hebben.
en vooral ook de andere mens : ze zagen het aan mij : ik was in staat om hun problemen op te lossen.
ik zei nog : maar dat is toch geen probleem? dat is toch maar gewoon verdriet? ja dat doet pijn ja, maar verder is het net belangrijk om het verdriet te aanvaarden?
het niet aanvaarden is net het probleem! dat wou ik nog zeggen, maar ze sloegen mn mond al dicht, nog voor ik het zei, met verstomming of met een lat.
wenen mag niet. droog je tranen ook al heb je veel verdriet.
verdriet heeft geen nut!! dat riepen ze me ook vaak, terwijl ze het verdriet en de tranen weg wouden slaan. tja, had ik ze maar tegen kunnen houden he.
vele mensen denken dat het ultieme doel in dit leven is : een goed mens zijn.
maar ik zou het anders uitdrukken : na alles wat ik heb meegemaakt, weet ik dat elkieders geluk schuilt in zich een goed mens voelen.
voelen doe je van binnenuit, vanuit je hart. iets zijn dat is iets dat je voor anderen bent. want zelf ben je eigenlijk niets. dat beseffen, dat vind ik ook geluk.

IEDEREEN MILJARDAIR, WAT EEN GELUK.

Nu het vakantie is, spreekt het nog meer tot de verbeelding, en ze-
ker in de ogen van een gevangene. Dollar tekens in je ogen ? Mil-
jardair zijn, we dromen er allemaal van. Maar eigenlijk zijn we het
ook, maar beseffen we het niet voldoende.

 

Ieder van ons heeft gemiddeld 2,5 miljard levensseconden. Tijd in
het nu, en dat is kans tot geluk. Hoe erg de ‘struggle for life’, die
miljarden seconden, om geluksmomentjes ( nano-seconden) te be-
leven, kan niemand ons afnemen. Het is een kwestie van het zelf
in handen te nemen.

 

Niet mekkeren om gisteren, niet stressen voor morgen. Maar nu je
rijkdom van geluk laten voelen, nu, dit eigenste moment genieten.
Van die zonnestraal, van dat lekker koffietje, van iemand die h h
roept, wat staat voor ‘ hugs at hekken ‘, en daarmee uitdrukt wat
diep in zijn hart gegrift staat.

 

Liefde. Goed zijn met elkaar. Neen, geluk is niet alleen ginder veraf.
Geluk is deel van jezelf.

MARC DEN DODO HEEFT EEN ZUS. LEEN.

Hoe kan ik mijn fout omschrijven ? Oerdom ! Ongelukkig ! Maar
mijn Marc Den dodo verhaal wekte tot op heden de indruk dat het
een mannenverhaal was. En dat het belangrijkste deel van de we-
reld, vrouwen, niet in het geheel werden opgenomen.

 

Maar niets is minder waar. Recent ontdekten we zelfs het evenbeeld
( Eva) van Adam. En het moet me van het hart, fysiek overklast ze
de Marc. Nu, ik heb altijd al een speciaal boontje gehad voor mooie
vrouwen. En laat me toe van het te zeggen. Leen is niet alleen mooi
in de zin zoals de meeste mannen dat zien bij vrouwen.

 

Neen, Leen is ook een heel mooi mens. Mooi mens zoals we dat be-
noemen, bij hen die bovengemiddeld uitstijgen.
Als je haar plaats op de E.I. – ranking lijst zou bekijken, staat ze
aan de top, en dan heb ik het over haar emotionele intelligentie.
Je weet wel, hypersensitiviteit in de positieve zin ( alles straf goed
aanvoelen). Fingerspitzengefühl zeggen de Duitsers .

 

Aan al het vrouwelijk schoon op deze wereld, mea culpa, mea cul-
pa maxima, voor mijn onbeschoftheid, de indruk te hebben gege-
ven dat onze story of good life, alleen voorbehouden was voor de
mannelijke helft van onze wereld.

 

Eudaimonia ( een goed mens zijn ) is niet voorbehouden aan man-
nen alleen, wel integendeel.
Blijf mijn filoi ( vriend) en laat ons filia ( vriendschap) delen.

VRIENDSCHAP, IN HOEVERRE BEN IK ANDERS DAN JIJ ?

 

Jij hebt ook van die momenten, dat je er geen zin in hebt. Dat je
zelfs de totale zinvolheid van alles in twijfel trekt. Ondanks alle goe-
de pogingen, en veel mooie momenten, komt het af en toe toch bo-
vendrijven. Dat gevoel van machteloosheid. Geen idee te hebben,
hoe het op te lossen. Dat gevoel van te willen opgeven. Ja, ook ik.

 

En telkens  zijn we er weer door geraakt.  Omdat er iets of iemand
was op het juiste moment, om de druppel water te zijn in een dorre
woestijn. Soms kort, maar hevig. En telkens opnieuw bloeide er
hoop, de bloem van mijn ziel. Hoop op ja, je eigen kracht, die je ver-
telde dat het nooit zinloos was. Dat alles zijn reden, maar ook zijn
resultaat heeft. Die je vertelde dat er altijd mostaardzaadjes zijn, die
opschieten. En zelfs ook tussen de doornen groeit zaad op tot jonge
volwassen scheuten.

 

Het zijn de Gentse Feesten, maar is het wel feest ? Nee !  Het is
alleen feest, als je het zelf maakt, en soms zijn de ingrediënten af-
wezig.
Geef me je vriendschap tegen het verdorren.

 

Marc Den Dodo.

KOFFIEKRANSJE MET NATHALIE OP HET RODE PLEIN.

Wordt dit een epos van verliefdheid ?
Wordt dit een oproep voor gezondheid ?
Of zomaar een afspraakje voor een gelukkig moment ?
Ik weet het niet meer exact, maar ik denk dat het Gilbert Bécaud
was die er ooit over zong, zijn jonge Russische gids Nathalie..,
met wie hij samen de casachok heeft gedanst, en gezellig koffie
dronk op het Rode Plein.

 

Ik heb erover gedroomd. En ik weet het niet meer juist waarom,
ofwel was het een freudiaanse wens, ofwel was het en smeltkroes
van allerlei wensen.  Maar ik had het over verliefdheid, over  ge-
zondheid, over geluk.

 

Die zaken die zo moeilijk te definiëren zijn. Wat is verliefdheid ?
Wat is gezondheid ? Wat is gelukkig zijn ? We hebben het er al-
lemaal wel eens over. Onze mond en ons hart lopen er overvol
van.

 

Dus deze nacht heb ik erover gedroomd, via een sensatie die Na-
thalie heette. De Nathalie van Gilbert Bécaud, of wie weet ook van
wie ! Het doet er niet toe. Maar het was magisch.

 

Droom met me mee. Lees mijn verhaal. Geef me de sleutels tot
de vrijheid. En lees ook al mijn andere titels op de blog :
www.port-to-hell-o.com over  ‘ In het hoofd van……. ‘
Ik droom hier over. Ik wil mee dansen !

POLITIEK IS FIER OP ZICHZELF. AANSLAG MISLUKT !

Eieren uitbroeden op de kap van miserie. Je moet het maar durven.
We gaan geen namen noemen, het zou hen teveel eer aandoen.
Maar andermaal bewijst politiek Vlaanderen, dat alles goed is om
publiciteit te maken voor zijn eigen zaak.

 

Ja, het zat er aan te komen, vroeg of laat zou er wel terug zo een
halve gek het land op stelten zetten, ditmaal was Brussel centraal
het showtoneel. We hebben erger dan wat muurschade voorkomen.
We hebben de aanslag laten mislukken  ! En dit dank zij…

 

Maar Marc, waarom ben je zo ondankbaar, waarom ben je zo oneer-
vol voor de vermeden slachtoffers ? Het is natuurlijk fijn dat het le-
ger zekere schade extra heeft voorkomen. Maar in feite geeft men
de aanslag niet voorkomen. Daar knelt het schoentje. In de genees-
kunde noemen ze dat preventie. Preventie is vele malen belangrij-
ker in de oplossing, dan curatief handelen. En daar willen onze po-
litici niet voor gaan. Zwaar investeren in algemeen welzijn, en dat
begint niet met meer blauw of kaki op straat. Dat begint met armoe-
debestrijding en opvoeding. En dit op een correcte manier.

 

Wanneer wordt er halt toegeroepen aan die neo-liberale strafstaat,
en wordt er echt geïnvesteerd in een echte welvaartstaat. Niet werk,
werk en winst, maar werk en welzijn voor iedereen.
Hoe kunnen sublieme denkers van politici zo kortzichtig door de
bocht gaan als het over ‘ wij allen’ samen gaat, ook hen, die met
minder gaven geboren zijn.