GENT WINTER 2020 IN DE MOESTER

Aan mijn lezers van ‘het verhaal van Marc den dodo en zus Leen’ In een eerdere titel (het project vzw Toreke) bracht ik al een bijdrage over iets dat me bijzonder trof de laatste tijd. Ik kan het niet nalaten u deze tekst, gericht aan ‘de werkers van de moester’ te brengen, niet alleen omdat in deze corona tijden, de zorgverleners onze dank waardig zijn, maar ook daarbuiten. De Moester is zo een project, dicht bij ons allen, die onze bijzondere aandacht ‘altijd’ vraagt. Dergelijk projecten passen dan ook heel goed in de filosofie van ons Marc Den Dodo verhaal, met name let op ‘goede mensen (zorgverleners) worden met uitsterven  bedreigt, we moeten er bijzondere aandacht aan besteden !

Gent, winter 2020

Hoi lezers,

De Ruben, je weet wel, niet die blonde God van sporza, Ruben Van Der Gught, maar onze Ruben, die andere TV-vedette/God van de moester, vroeg me heel recent, ‘Marnic wil jij iets schrijven voor het jaarverslag van de moester’

HOE BEGIN JE DAARAAN ? Ik zag het eerst niet zo direct zitten, en toen dacht ik, ik was nogal een wiskundige, wou altijd alles verklaren, en voor mijn verhaal zou ik dan maar, ‘die vraag ontleden’

Over mezelf, Marnic dus, wil ik niet zoveel kwijt, of toch wel ? Sommigen noemen me, Marnic Van Sint Aldegonde, een heilige, maar gezien mijn verleden past deze titel niet echt. Anderen hier kennen me ook als ‘Marc’, wat staat voor mijn bloglijnverhaal van ‘Marc den dodo en zus leen’ Dit verhaal sluit al meer aan bij het moester verhaal. Het verhaal van ‘een goed mens zijn’, en hoe we moeten zorgen voor dit blijkbaar uitstervende ras !

Dan kom ik tot het tweede deel van de vraag, ‘wil jij ?’ Laat willen nu juist het diepste van ons menselijk zijn betekenen, de wil of de ratio(het verstand) is de motor van een zinvol bestaan, maar, en hier kom ik terug op de moester, daar komt het element ‘ratio’ ondergeschikt aan ‘emoties’ het tweede belangrijk deel van ons zijn. In de moester mag men zijn emoties uiten, en vooral, mag men zijn wie men is. Zonder complexen jezelf zijn en doen waarin je je goed voelt. Is dat niet mooi !

Het derde deel gaat over ‘iets schrijven voor het jaarverslag’ Wie ben ik, om na drie maand ‘het jaarverslag’ te vervolledigen ? Welnu je hoeft hier geen maand rond te lopen om het kloppend hart van dit huis, ons huis, aan te voelen. Al bij mijn eerste contact,(intake) en rondleiding, was ik verliefd op …. hoe zou ik het voorzichtig en juist uitdrukken ?

Ik waag me erop, op die warme spontaniteit die er hier overal heerst, een warmte die mensen doet groeien in hun zijn !

En dan kom ik tot het laatste, maar niet het minst belangrijke “DE MOESTER”  Wat kan ik daar over zeggen ? Welnu ik gebruik een metafoor. De moester is voor mij als een vijver, met (en ja, mijn aanhef gaf al een signaal), na de winter komt de lente, dan zit de vijver vol kikkerdril, die zich door de warmte omvormen tot dikkopjes. IK was aanvankelijk zo een ‘dikkopje’ , mijn zijn, mijn reageren, was er één van eigengereidheid, opstandigheid, gezien mijn verleden. Maar tijden en mensen evolueren, veranderen, in mijn jeugd reed men de kikkers/padden plat op den tarmac vandaag de dag wordt met zorg omgegaan let kikkers en padden, in het bijzonder, en met de natuur in het algemeen… De moester is daar een proto-type van, natuur staat op de eerste plaats, waarvan DE MENS ook een belangrijk deel vormt. Er wordt hier zoveel respect, waardigheid, warmte, genegenheid geboden, dat die dikkoppen vlug opgroeien tot prachtige padden en kikkers.

Herstellen noemen we dat ook. De moester is voor mij een hersteloord, waar geen tweede of derde kans wordt aangeboden, maar ALLE KANSEN, kansen om een mooi mens te worden, een goed mens zijn.

Heb ik nu alles geschreven, vast en zeker niet, de moester is en staat nog voor zoveel meer, maar dit kan u alvast lezen in andere delen van het jaarverslag

 

ECO-HUMANISME WAT IS HET ? DE BASISREGELS

marc dendodo en zus leen.

In april, hielden we onze politieke beweging S.R. (sociaal radicaal) boven de doopvont.

Toen, verhaalden we u heel wat rond universeel subjectivisme, het politieke handvest, en werkmethode van sociaal radicalisme, we gingen toen nog niet in op de filosofie achter, dit systeem van universeel subjectivisme, nl. de filosofie erachter, met name het eco-humanisme.

Sociaal Radicaal, zou ons eerder door de gevestigde waarden, in de socialistische hoek (links dus) duwen…en inderdaad, we noemen ons wel links, maar gaan ten volle voor liberalisme, het links-liberalisme, gefundeerd op het eco-humanisme, en met dus, als politiek werkinstrument het universeel subjectivisme.

Over het eco-humanisme dienen we u nog een en ander kwijt te raken. We halen onze mostaard bij de Nederlandse professor Floris Van Den Berg (en de Americaanse prof, Martha Nussbaum, met haar capabillity approach, als ook Sam Harris en niet in het minst ook, de liberale denktanker D Verhofstadt als Gentenaar)

We citeren…

View original post 167 woorden meer

O v e r L i e f d e …

marc dendodo en zus leen.

Je kan er niet naast kijken, liederen, films, boeken, internet, het staat er vol van.  Wat zal ik daar dan nog aan toe te voegen hebben ? Ik stel me niet eens de vraag, ik wil het gewoon doen, omdat ieder van ons het recht heeft het te doen.  Hopende u enkele gedachten bij te brengen, naast de zovele andere, hopende dat je er iets aan hebt, wat ook, het is maar mijn standpunt..

Onze wereld is er één vol van hardheid, soms moeilijk leefbaar, we hebben dit wat te danken aan onze  moderne maatschappijwerking, alles moet opbrengend zijn voor ‘ik’, wat heb ‘ik’ er aan ? Laat ware liefde daar nu net aan ontsnappen, die liefde die vraagt om iets, is geen ware liefde. Je hebt niet lief omwille van jezelf maar omwille van de andere. (hier spreek ik een beetje de moderne levenswijsheidsgoeroes tegen, die al snel verkopen, heb…

View original post 425 woorden meer

IK PLEIT SCHULDIG !

Iedereen verdient een tweede kans. Daar zijn we het met z’n allen over eens.

Ik ben er zo één, niet van de spijbelende jongeren, maar geboren midden vorige eeuw, en EEN GROOTVERBRUIKER. Mijn ecologische voetafdruk, was ronduit schandalig, gewoon omdat ik geen tijd had tot nadenken ! Geboren uit ouders, zelf geboren tussen twee grote wereldoorlogen, hadden we maar één drijfveer. Groei, groter worden, meer welvaart genereren, en dan stond welvaart vooral voor materiële zaken, de rest kwam vanzelf. Maar dit bleek niet zo. Toen ik door omstandigheden, noodgedwongen meer tijd kon nemen voor reflectie, kwam ik in tegenspraak met mijn eigen ik . Allerlei signalen rondom mij zetten mij er toe aan te gaan lezen over onze toekomst als mens en de wereld waarop we leven. Als je de wereld beter wil maken, dien je vooral te beginnen bij jezelf.  Ik bekeerde me langzaam aan tot het eco-humanisme, en eigenlijk werd ik een ander mens. We zijn nu vijf jaar later, en velen met mij hebben de transitie ondergaan. Velen reeds op jonge leeftijd, en dit alvast in hun mind-set. In praktijk is het niet altijd zo eenvoudig in deze maatschappij van gewoontes, en vooral van ongelovigen. Ongelovigen die er vooral van uit gaan dat het allemaal zo geen vaart zal lopen. Er worden zelfs complotten aangehaald.  Natuurlijk zullen deze jonge gasten, hier en daar invloeden ondergaan, maar beschouw het als positief dat er zoveel gepraat wordt, het is voor het eerst dat we er met z’n allen over bezig zijn.  NU NOG DOEN ! Nu nog die tweede en laatste kans grijpen. De transitie moet er komen; daar zijn we het met z’n allen over eens. Nu nog de juiste weg vinden om zo rechtvaardig mogelijk en dus sociaal te maken.

En daarvoor dienen we met z’n allen samen te werken. Niet pogen het best te weten, wel realistisch maar met zorg voor de urgentie handelen.

IK BEN VERWARD !

Soms stel ik me de vraag, begrijpen mensen me niet langer ? Ik schrijf iets, dat naar mijn gevoel, zinnig is. Ik spreek woorden uit, die volgens mij duidelijk zijn. En ondanks reageren mensen nauwelijks. Niets wordt anders, integendeel, soms zie ik in mensen hun ogen de verwarde blik van, wat zegt die nu weer !  Onlangs had ik het nog toen ik wat uitleg verstrekte bij één van mijn post, met name ‘lijken in Gentse nieuwe wandeling’  Mijn gevoel was duidelijk, die persoon, snapt er nu echt niets van, met name dat fake nieuws ook nieuws is, en tegenwoordig vlotter verkoopt dan ware verhalen. Ik twijfel dan aan mezelf, lezen mensen echt niet wat er staat, en dan bedoel ik het letterlijk. En wat met de creativiteit van woorden. Ik poog veel in metaforen te schrijven, of creatief om te springen met de betekenis van een woord. Maar steeds ben ik correct, wat er staat is, letterlijk, wat er is, maar je dient er wel de juiste interpretatie aan te geven, en niet wat bij jou het eerste opkomt !

NIEUWE ETIENNE VERMEERSCH, IS MARC DEN DODO UIT GENT ?

Erudiet, grensverleggend, zo zou je de eminente, en ons spijtig genoeg, te vroeg ontvallen, panda van Vlaanderen kunnen noemen.

Marc hoe durf jij, je daarmee te vergelijken. Bijna een schande ! Of net niet ?

Etienne Vermeersch, was een topverlichter, (sapere aude, durf te denken) en dit vanuit zijn grote vrijheidsdrang voor het individu.

Ik verklaar me nader, Etienne Vermeersch was een stem in Vlaanderen voor heel belangrijke punten,zoals euthanasie, abortus en veel meer. Telkens sterk verbonden aan het zelfbeschikkingsrecht van de mens als individu. Bij mij gaat het om een evenwaardig doel, met name het uitroeien van armoede, omdat armoede juist zo een grote belemmering is in zelfbeschikking, dus zo beperkend voor de vrijheid van het individu. Persoonlijk vind ik het probleem armoede, wel maatschappelijk hoger geplaatst dan abortus of euthanasie, gewoon al omdat het cijfermatig over veel meer mensen gaat.

In 2020 zijn we net 75 jaar na het einde van WO2, 75 jaar democratie, onder vooral Christenen, Socialisten en Liberalen, maar nog steeds leeft 15% van onze mensen in armoede, met alle gevolgen van dien. Het probleem armoede is even schrijnend als onvoldoende zorg voor het klimaat. Beide fenomenen dienen onze dringende aandacht, en het is echt nodig dat de ogen van de panda opengaan. Dat filosofen zich hierover ernstig mengen in het publiek debat. ER IS GEEN TIJD MEER OVER;  Ja dus het verhaal van Marc Den Dodo en zus Leen, maar ook van S.R. (sociaal radicaal) heeft zin, en mag zich stellen naast Etienne Vermeersch, zonder enige afbraak te doen aan deze eminente figuur. Het is in deze corona tijd niet onbegrijpelijk dat we alle energie stoppen in het bestrijden ervan, maar ook hier dienen we sociaal maar radicaal te zijn, de armen moeten onze eerste z o r g blijven. Voel u welkom uw bemerkingen kenbaar te maken via onze fb.-groep S.R.

IS ER LOGICA IN DEN BAK ?

Natuurlijk is er logica in detentie ! Alleen al de vraag stellen is een zeker antwoord. Maar is het een waardig antwoord ? Het onlogisch handelen kan ook aanleiding of oorzaak zijn tot een zekere logica. Bij voorbeeld de logica van de starheid. Alles laten zoals het is, gewoon omdat iedereen het zo gewoon is, onafgezien van het feit als het al dan niet goed is. En hier benaderen we zeer sterk de logica binnen justitie. De dingen (regels) zijn gewoon logisch, omdat ze altijd zo geweest zijn. Dat tientallen wetenschappers, waaronder meerdere doctorandi in de criminologie overtuigd zijn dat ons huidige detentie uitvoering op de schop moet, geeft binnen de hiërarchie van het beleid weinig kans, omdat het nu eenmaal niet past binnen hun logica. Dat ondertussen nog heel veel detentieschade ontstaat zal hun worst wezen.

“Het project” -vzw.Toreken-

Er heerst zoveel onrecht, mensen maken mekaar soms onnodig ongelukkig, er is nog steeds op vele plaatsen oorlog…er is zelfs geen regering…

Ik had er grootse filosofieën over.. ik bouwde zelfs een politieke partij om de wereld te veranderen…(zie fb/groep S.R).. maar ik zag niet dat er zoveel goeds aan het gebeuren is, ik heb daar een wondermooi verhaal over, het is kort, en slechts gedeeltelijk, ik dien het even in te leiden..

Om te normaliseren (red: aan te passen aan de maatschappij) diende ik als gedetineerde eerst een proces te doorlopen, waarin ik zinvolle tijdsinvulling deed, ik geloofde daar niet zo in, zes jaar zat ik al ‘onbeholpen’ in den bak, en nu zou het gaan gebeuren…

Dank aan mijn dochters, wist ik een aantal mooie projecten te vinden, waar ik ook iets zelf kon aan hebben, niemand minder dan mijn eigen dochters weten hoe hun “zorgzame” papa, de weg verloren was de afgelopen decennia.. maar ze wisten ook wat goed voor hem kon zijn.. ondanks mijn eigen twijfels..  het ganse verhaal breng ik zeker nog via een aantal andere metaforen verwerkt in allerlei colums in de toekomst.. Hier breng ik bij wijze van inleiding mijn gelegenheidstoespraak op de nieuwjaarsreceptie van het personeel van vzw Toreken (sociaal restaurant)

Gent 10 jan.2020

Hoi iedereen,

Wie ben ik ? Wat ben ik ?

Twee eeuwige vragen des levens, maar hier heb ik het over de Vlotstraat, onze buurt, en mezelf.

Allereerst,  ik ben geboren in een tijd dat uw gevoelens/verlangens uitdrukken ‘not done’ was. HIER mocht ik ondervinden/leren dat dit wel mag, en zelfs beter is, HIER mocht ik vooral mezelf zijn. Ik kom uit een periode in mijn leven, waarin ik me afschermde, muren om me heen bouwde, zelfs ramen met tralies me geen veilig gevoel gaven. Ik werd hierdoor dan ook zeer stug in de omgang, wat zich o.a. manifesteerde in mijn eerste contacten hier, nu al drie maand terug.

Zo kom ik tot mijn tweede vraag, ‘wat doe ik ‘ Welnu er zijn twee belangrijke zaken hier voor mij, namelijk ik ben ‘zoekende’ en ‘herstellende’

Zoeken naar mijn plaats hier, wat ik nog altijd niet zo goed weet, het is een groeiproces, met vallen en opstaan, maar ik word hierin bijzonder bijgestaan door, en nu gebruik ik een geleerd/moeilijk woord, het management, zeg maar Chris, Joachim en Joost,  alle drie heel erg dank, jullie zijn goe bezig !

Wat is mijn herstel dan, en heel in het bijzonder hier. Het leven heeft me gevormd, maar ook getekend, ik was wat ontspoord, bazig zijn was een trek van mij, en wat voor één. Ik wou jullie aanvankelijk allemaal veranderen, maar besefte niet dat ik diende te veranderen. Juist jullie veelkleurigheid/veelzijdigheid gaf me warmte. Ik stelde me langzaam open, en kon eigenlijk heel veel leren van jullie, ik ontving warmte, genegenheid, respect, waar ik in den beginne moeite mee had. Maar ik stelde vast dat ik ziek was, ik had ‘huidhonger’ maar  onbewust, door jullie zijn, gaven jullie me warmte, die me opnieuw deed groeien als mens, me deed genezen !

Ik ga niemand hier bij naam vernoemen, maar het ganse team, jullie allemaal een grote dank om me op te nemen in jullie harten. Ik maak er onze nieuwjaarswens 2020 van, dat we allen samen verder de weg op gaan van goede/mooie mensen, met maar één gedachte, de wandelweg is niet gekend, maar ontvouwt zich al wandelend

Bedankt voor zoveel liefs

“JE BENT WIE JE BENT” Je kan wel jezelf veranderen

Heel veel van mijn lezers-vrienden, hebben zo wat hun twijfels over hun eigen zijn, hun eigen toekomst, en vooral ook om ‘later’ als het aards leven stopt. Ik wil er zo graag mijn eigen visie aan geven.

Allereerst over, waarom ben ik dan wie ik ben (bv depressief, of zwartgallig, of vol twijfel, of optimistisch, of gewoon etc…) Welnu op elk moment in je leven ben je de resultante van je verleden, je erfelijkheid, je opvoeding, je ervaringen, alles wordt door je hersenen opgeslagen, niet in je harde schijf, want die heb je niet, maar in de verbindingen tussen je neuronen, en onder invloed van chemische reacties. Dagdagelijks verander je dus, wordt je iemand anders, maar je leeft wel met dat nu , en in dat nu ( op dit moment). Dat verleden bestaat alleen in je neuronen ‘prints’. Maar het stopt hier niet mee, er is iets positiefs, er is met name ook een toekomst, die weliswaar niet echt bestaat, maar alleen in je ratio (denken/verstand). Laat het nu juist die ratio zijn die zo bepalend is voor ‘verandering/verbetering’. Ons handelen (leven) wordt bepaald door enerzijds onze gevoelens (emoties) en anderzijds ons denken (ratio). Ja dus, we hebben ons eigen leven in de hand. Ja dus we kunnen veranderen (bv gelukkiger leven) door onze ratio meer te laten doorwegen. Wij kunnen beslissen (zelf) om rationeler om te gaan met onze emoties.

Daarvoor is inzicht nodig (studie) en aanvaarding (aanvaarding van de beperktheid van ons zijn).

Wijzelf kunnen beslissen (rationeel) om onszelf beter te maken, een beter mens, en voor onszelf en voor de wereld om ons heen. Neen dus, beste lezer, we hoeven niet te blijven jammeren over al het slechte in de wereld, we hoeven het alleen zelf aan te pakken.

In dezelfde redenering van wie we zijn, is ook het probleem opgelost van wie we niet zijn. Wat met onze ziel (geest) als we sterven. Welnu als ons zijn, de fysische prints in onze neuronenverbindingen zijn, sterven deze ook bij het afsnijden van de zuurstoftoevoer.

Ik gun jullie alle spiritualisme, zelfs liefde, maar gebruik het hier en nu om de wereld beter te maken. Zelfs de grote filosofen leven alleen verder in hun boeken en hun volgers die hun gedachten in zich opnemen.

Marc Den Dodo

Uit ‘publicatie in Gentse nieuwe wandeling gazette’

Het beleid

Ik was in mijn carrière aanwezig als actief medewerker, zowel in de non-profit sector (vzw’s-ziekenhuizen), de politiek (partijstelsel, OCMW) als de bedrijfswereld. Nergens was het zo dat niet alle partners betrokken werden in de organisatie van de doelstellingen van het betreffende orgaan. Iedere partner had zijn inspraak, over alle fundamentele punten, die hun werking/ leven aanbelangen. Natuurlijk staat, inspraak, niet gelijk aan beslissingsrecht. Daar zijn elementen als participatie, de baas zijn, een stemming, ook van belang voor. Maar uit de psychologie leren we dat ieder gesprek (inspraak) tussen partners, steeds tot een soort van kruisbestuiving aanleiding geeft. Men verrijkt mekaar waardoor soms strakke gedachtegangen enigszins fluider worden. Begrip hebben voor mekaar noemen we dat. Zes jaar weldra verblijf ik in een PI (penitentiaire instelling) en stel vast dat mijn ideeën nergens aan de bak geraken, er is trouwens nergens een gesprek mogelijk, ondanks mijn vele aandringen. Ik beschouw dit als niet normaal. Ten slotte gaat het grotendeels over de organisatie van mijn bestaan/leven. Ja er bestaat een overlegorgaan, die dient in te staan voor de communicatie met de beslissende/uitvoerende krachten binnen de instelling. Maar die ganse zes jaar lang, stel ik vast uit de P.V’s, dat men zich voor 100% inlaat met ‘the ordinary circle’. De zoveelste discussie over ‘basic behoeften’ laat het ons gewoonweg, ‘de kantinelijst’ benoemen. Maar om te komen tot het diepste van de mens, die ons alleen maar doet groeien als mens, is geen ruimte. Ik heb het dan over, respect, waardering, en andere elementen die oorzaak kunnen zijn van een algemeen welzijn, waardoor een goed/warm gevoel ontstaat, en men automatisch veel positiever gaat reageren. En daar gaat het om, dit is trouwens wat iedereen wil. En dan is mijn oplossing, ik probeer het zoveel mogelijk individueel, meer stel vast dat deze pogingen oh zo dikwijls verkeerd begrepen worden. Ik lijk niet normaal. Is de norm ‘normaal hier’ dan zo verschillend van mijn ‘normaal norm’?

Natuurlijk heb ik de plicht om gans eerlijk te zijn, is er dan in die zes jaar niets anders geworden? En heel eerlijk, ja, toch wel. Er is een andere, nieuwe jongere generatie aanwezig, die naar ik persoonlijk voel, wel aandacht heeft, wel een aanzet tot een luisterend oor te hebben, maar er blijft een soort muur bestaan, gebaseerd op iets wat ik niet altijd snap. Het gaat traag, oh zo traag. De muur lijkt zich te situeren tussen het belang van de gedetineerde, en de werkende, maar voor alle kenners, ze hebben beiden dezelfde belangen. Het betere van de ene zal alleen maar aanleiding geven tot het betere van de andere, en vice versa. En daar draait het om, mekaar verrijken, mekaar helpen groeien in ons mens zijn. Ben ik negatief over de toekomst, zeker niet, er is te veel sluimerend positivisme aanwezig. Maar diezelfde muur verhindert versnelling in de samenwerking ervan. Het is alsof er schaamte is over ‘ik heb begrip voor’ en ik kom er openlijk voor uit. Rond mijn 25ste had ik prioriteiten, zoals algemeen welzijn, nog steeds geen ‘hot topic’ zijn. Ik-belang, gaat nog steeds voor op ‘maatschappelijk/ethisch belang’, en dat uit zich in de snelheid van reageren, en het leggen van kunnen, maar zestig miljoen voor tienduizend psychologen is not done! Wel wetende dat die wapens geen vrede brengen. Om maar te besluiten met Etienne Vermeersch ‘De God-vader’ heeft zich in zijn “openbaringen” zwaar vergist, ofwel is hij niet echt liefdevol! Om dit slot uit te leggen is een nieuw verhaal nodig. Geen schrik dus, er volgt nog.

Marc Den Dodo