Ik leerde heel recent een 74-jarige ex-gevangenisdirecteur kennen, laat ons hem gewoonweg Willy noemen.

(Indian Summer 2019)

Willy vecht, nog steeds, voor een humane gevangenis, dit zowel voor de echte, als voor de emotionele gevangenis waar velen levenslang in leven.

Eind de jaren 60 (van de vorige eeuw) volgde Willy de toen nog zeer jonge studie criminologie. Toen al, werd aan de RU Gent bij deze studie sterk de nadruk gelegd op het aspect slachtoffer bij de criminele mens, en let op, vertaal slachtoffer niet door diegene die het delict ondergaat, maar wel dat de delict pleger, slachtoffer is van de beperktheden waardoor ze evolueerden tot wat ze waren. Ook toen al waren termen als preventie en zorg belangrijke waarden als men sprak van een betere maatschappij.

Laat ons Willy zijn identiteit maar toe-eigenen aan de ware Vlaamse, met name een christen-humane, een spoor dat diep in ons gekerfd zit, maar dat we helaas de dag van vandaag soms bijster zijn.

De reden en waarom dit verlies er is, zijn meervoudig, maar opvoeding en hechting zijn er enkele van. En als compensatie, of verkeerde dwang kiezen we voor het snelle gewin van het economisch belang, waarbij steeds meer hebzucht gaat primeren op het wij-gevoel.

Ik zou hier heel graag over doorgaan in mijn filosofie, en er onder meer opnieuw ‘vrijheid van het individu’ bij betrekken maar dit zou ons wel te ver brengen. Ik wil blijven bij enkele gevleugelde uitspraken van Willy met betrekking tot detentie. Ik bestudeerde helemaal die mens niet, maar poog alleen enkele rake uitspraken van hem weer te geven, die naar mijn gevoel ook op vandaag nog steeds van kracht zijn.

Aan de universiteit was ik opgeleid om kritisch te zijn, en daar (justitie) was dat volledig uit den boze.

‘Het systeem’ bestond uit wetten en regels die rigoureus moesten worden toegepast, terwijl de universiteit pleitte ‘reglementen en wetten zijn wegwijzers’, maar kunnen nooit in de plaats komen van de denkende, evaluerende mens.

‘Menselijke warmte betonen tegenover een gevangene was verboden’. ‘Het geroep en geschreeuw van bevelen allerhande’. ‘Er werd daar niet over gesproken, er werd alleen afschuwelijk veel lawaai gemaakt, een nachtmerrie!’

Ik kan zo nog wel wat doorgaan, en dan heb ik nog niet eens het ergste aangehaald, maar het is niet mijn visie, mensen voor het hoofd stoten. Wat ikzelf nu vaststel, veertig jaar na datum, dat er aan de ‘ordinary circle’ (de basic behoeften/ eten/ drinken/ verzet/ huisvesting) wel ernstig gesleuteld werd. Op dat vlak is het leefbaar, zeker als men minimalistisch denkt, zelfs een overdreven luxe.

Maar waar het om gaat, met zorg omgaan als individu, staan we nergens.

Toen Willy zijn studies maakte, waren er boeken geschreven in de sociale psychologie-tijd, van Maslow & C°, maar de wetenschap, en dus ook de psychologie evolueerden enorm, we kenden de periode van de cognitieve psychologie, en heden ten dage zijn enorme vooruitgangen geboekt in de bio-chemische en neurowetenschappen. Maar detentie blijft op dat vlak hangen, ze slagen er amper in de basic levensvoorwaarden in te vullen.

Ik stel me dan die grote vraag, maar wat is er gaande, het hoofdbestuur en de gevangenisdirecties, zijn gevuld met allemaal wetenschappers die een verantwoordelijkheid dragen over de hen toegewezen personen, om hen als mens te respecteren, dit is een enorme bijdrage tot heling, om te voorkomen dat iemand verder wegzinkt in negatieve gevoelens t.o.v. de maatschappij. Kansen creëren, hoop blijven scheppen is heel belangrijk. Waardering en respect gebaseerd op een moderne goede communicatie zijn levensnoodzakelijk in dit proces.

Dit blijkt een bijna onmogelijke opdracht, maar wat houdt dit tegen?

Ik stel me verdomd de vraag, en krijg er geen deftig antwoord op.

Marc Den Dodo

Verhaal uit ‘De Gentse nieuwe wandeling gazette’

Een pleidooi voor gezond verstand

Mijn opa was een boer, mijn vader ook, dus ja, ik ook. Als je dit uitspreekt, kan je natuurlijk twee kanten op. Voor hen die het glas halfleeg zien, is er een negatieve connotatie aan ‘boer zijn’. Voor diegenen die het glas half vol zien, is er heel veel goeds in boer zijn. Voor mij is één ervan, met name het toepassen van gezond verstand. Laat ons dus allemaal maar boer worden. En ondanks is dit een uitstervend ras. En in dat gezond-verstand idee staat zorg voor mekaar hoog aangeschreven, als een te volgen motto. Nog nooit hoorde ik zoveel beleidsverantwoordelijken praten over een inclusieve maatschappij. In de verlichtingsfilosofie spreekt men dan over diversiteit, pluralisme en ieder lid van de maatschappij moet ‘volwaardig’ worden opgevat. Laat dit laatste nu juist die inclusieve maatschappij bedoelen. We omarmen iedereen, en geven iedereen de beste kansen.

Met mijn gezond verstand zeg ik dan, wie is iedereen dan eigenlijk? Waar staan we dan met onze ‘zogezegde verplichte’ aandacht voor de vele armen, kanslozen, minder-validen, gedetineerden, en ga zo maar verder…

Natuurlijk zegt mijn gezond verstand ook, maar er dienen prioriteiten gesteld, keuzes gemaakt. Niet alles kan!

En dan komt men met allerlei theorieën aandraven??? onder meer, maar wat met hun (het individu) eigen verantwoordelijkheid. Je moet niet lang naar school zijn geweest om te weten dat iedereen geboren is in bepaalde omstandigheden, laat juist nu die omstandigheden zo bepalend zijn, voor wie of wat je wordt. Hechting, opvoeding, onderwijs zijn sterke argumenten, om verandering te brengen in dit proces. Hierop moet gewerkt wil men verandering brengen, maar in de praktijk stellen we net het omgekeerde vast. Onze moeders (en ook vaders) krijgen amper de tijd (3 maand) om enigszins een hechtingsband op te bouwen met hun pasgeborene, en daarna roept de economie(!) opnieuw. De Noorse landen pakken dit ietwat anders aan, met de gekende positieve gevolgen. Meer geluksgraad, minder armoede, minder criminaliteit en ga maar effe door.

Neen, het is hier niet alleen een kwestie van gezond boerenverstand, maar ook van prioriteiten stellen, en een gezonde toekomstvisie in de politiek. Laat ons dit net nu ontbreken, we zoeken allerlei andere items om het ware verhaal te ontlopen. Het is de schuld van de migrant, het is de schuld van Europa etc. Maar hebben wij dan geen schuld? Ik zou dit positief bevestigen, en duidelijk stellen ‘te weinig gezond boerenverstand’. Het is geen oneer dit te beseffen en er iets mee te doen.

Marc Den Dodo

Alles heeft zin, zelfs de dood!

Ik schreef er verrassend veel over de laatste tijd van mijn vriendin, met name over de dood, en wat erna, met ons! Niet omdat ik er naar verlang, maar omdat ik het uiteindelijk aanvaarde, dat de dood juist het leven zinvol maakt. Maar Marc dat is zo tegengesteld aan je positivisme. Welnu dit verdient een woord van uitleg. Juist doordat ik de eindigheid van het leven aanvaard, is mijn huidig leven zo waardevol, besef ik ten volle dat ik elk moment een goed mens dien te zijn. Niet omdat ik moet, maar omdat het doen, goed zijn, juist waardevol en dus zinvol is. Dit is iets om voor te staan. Net als vrijheid, waarbij voor mij vrijheid niet bestaat uit het invullen van al mijn verlangens, maar juist de keuze, om niet al die verlangens te vervullen, als ze bvb. niet passend zijn doordat ze hierdoor een andere schade toebrengen. Mijn vrijheid is eerder een plicht dan een recht. Behalve leven in de gevangenis onder het huidige systeem. Vrijheid in de positieve zijn, met name het hebben van capaciteiten en vaardigheden, en de keuze om te doen wat je moet doen beleef je niet echt binnen de muren. Daarom schreef ik ook het artikel ‘Baktitis’ waarin ik stel dat ‘bakrotten’ je cognitieve vermogens aantast.

Ik ben minder bang van de dood dan van mijn echte vrijheidsafname.

O v e r L i e f d e …

Je kan er niet naast kijken, liederen, films, boeken, internet, het staat er vol van.  Wat zal ik daar dan nog aan toe te voegen hebben ? Ik stel me niet eens de vraag, ik wil het gewoon doen, omdat ieder van ons het recht heeft het te doen.  Hopende u enkele gedachten bij te brengen, naast de zovele andere, hopende dat je er iets aan hebt, wat ook, het is maar mijn standpunt..

Onze wereld is er één vol van hardheid, soms moeilijk leefbaar, we hebben dit wat te danken aan onze  moderne maatschappijwerking, alles moet opbrengend zijn voor ‘ik’, wat heb ‘ik’ er aan ? Laat ware liefde daar nu net aan ontsnappen, die liefde die vraagt om iets, is geen ware liefde. Je hebt niet lief omwille van jezelf maar omwille van de andere. (hier spreek ik een beetje de moderne levenswijsheidsgoeroes tegen, die al snel verkopen, heb eerst jezelf lief om anderen te kunnen liefhebben) Een liefdevol (goed) mens zijn betekent niet in de eerste plaats een bepaalde keuze maken, maar aandachtig zijn op de anderen, op de wereld, op wat nodig is in een bepaalde situatie, en niet in eerste instantie op zichzelf. Het gaat erom zich bewust te worden van de wereld en niet van de eigen subjectiviteit van het individu. Liefde is de perceptie van individuen. Liefde is het extreem moeilijke besef dat iets buiten ‘het zelf’ werkelijk is. Liefde is alleen mogelijk als je de realiteit accepteert van een wereld buiten het zelf, en dat vereist  oprechtheid en nederigheid. Liefde wordt dikwijls gelijkgesteld aan een gevoel, en als dat gevoel weg is, is de liefde ook weg. Maar wat als liefde geen gevoel is ? Wat als het een relatie (verbinding), is met een (iets) ander, dan een zelf, die uiteraard wel kan leiden tot gevoelens, als verliefdheid, blijdschap, boosheid en jaloezie . Liefde is eerder “een besef” dan “een gevoel”. LIEFDE IS EEN ZELFOVERSTIJGENDE AANDACHT VOOR DE ANDER. Ter herinnering, omdat het zo belangrijk is, ware liefde is geen gevoel, maar een radicale vorm van aandacht  voor iets buiten ‘het zelf’, en dan is liefde geen onderdeel van instrumentalisering (wat levert het op voor mij ?) en draagt zo niet bij aan de zinloosheid van het leven, wel integendeel, staan voor de intrensieke waarde van liefde is juist zinvol. We leven in een economisch en gemeenschapsmodel, waar het meeste draait om, wat brengt het op voor mij, deze hebzuchtige ‘ik-gedachte’ (ingeboren in de mens) is een nihilistische gedachte, waar zelfs veel psychologen (voor wie het zou dienen te gaan om de mens en zijn mogelijkheden te ontwikkelen) aan meewerken, ze helpen de mens niet ‘omwille van zijn kwaliteiten’ maar om hem klaar te stomen voor… de maatschappij, maar welke maatschappij ? (denk onder meer aan arbeidspsychologen) Ze helpen hem als onderdeel van een totaal proces dat opbrengst heet.  Er zijn er die daar boven uitstijgen, ik denk dan in het bijzonder aan Martha Nussbaum, die een lijst van menselijke vermogens aanlegde, in haar capabillity  approach , en hoe we daar als maatschappij dienen mee om te gaan (een aanrader trouwens om te lezen, ze vertaalde dit trouwens ook in één van haar meest recente publicaties, waarin ze pleit, dat liefde een rechtvaardiger samenleving kan dichterbij brengen) Het kan ons allemaal veel beter vergaan, DOE OOK JIJ MEE ?

Marc den dodo en zus leen zijn heel blij u deze boodschap mee te geven als hoop voor 2020

S.R. 1.0 appel’18

BOUW OP JE EIGEN KRACHT (capabillity aproach, Martha Nussbaum)

 

EEN DUURZAME HARMONIEUSE SAMENLEVING (eco-humanisme, Floris V D Berg)

 

KOESTER DE GRONDRECHTEN EN VERLICHTING  (Kosmopolitish humanisme, D. Verhofstad)

 

BELOON ARBEID EN VERDEEL HET RESULTAAT (sociaal liberalisme)

 

WEERBARE DEMOCRATIE  (constitutionele liberale democratie, P.Cliquer, K.Popper)

 

DIT ZIJN DE VIJF BASISTHEMA’S VAN ONS PROGRAMMA

 

INLEIDING:

Waar alles om draait is een betere wereld. Verandering ten goede. Minder leed, en meer geluk voor alle levende wezens. Het streven naar een Kosmopolitisch sociaal humanisme.

Het samenleven is een sociaal contract om in harmonie te leven.

Onze politieke beweging schrijft zich volledig in, in het liberalisme, dat als hoogste goed, het individualisme (persoonlijke ontwikkeling)  de verlichting heeft. Dit individualisme (persoonlijke vrijheid)  gaat zo ver tot waar ze een ander niet kan schaden. (het niet schadenprincipe is inherent aan de individuele vrijheid en haar ontwikkeling) Hieruit haalt ze ook haar sociaal zijn. We hangen de constitutionele liberale democratie aan, t t z, binnen de meerderheidsbeslissingen worden grondrechten gewaarborgd, er zijn fundamentele regels en waarden, waar niet mag aan getornd worden. Vb. mensenrechten principes (UVRM), democratie (de democratie is geen tiranie van de meerderheid, ethiek kan niet per meerderheidsstemming bepaalt worden.  Tolerantie voor de intolerantie wordt niet getolereerd (in een weerbare democratie, mag niet gepleit worden voor de afschaffing van de democratie of democratische beginselen.

Wij bouwen onze stellingen steeds op, op basis van 5 hogervermelde slogans, met als daarin de politieke filosofie, het eco-humanisme, en het werkinstrument, universeel subjectivisme. We halen hierna een korte uitleg hierover aan. Verder brengen we ook enige van onze strijdthema’s aan, onder meer over onderwijs, fiscaliteit, werk, gezondheid, duurzame economie/ecologie, dienstverlening, democratie, godsdienst, cultuur.

Veel leesgenot, en spreek met ons mee …..

 

  1. ECO HUMANISME    wat is het, negen basisregel

Is een rationele en empathische mens en wereldbeschouwing die, atheïsme, secularisme, scepticisme, liberalisme, feminisme,  Kosmopolitisme, veganisme, duurzame ontwikkeling  omvat.

Berust op twee axioma’s: -het lijdenaxioma, het onnodig toebrengen van lijden aan anderen is slecht.- het rationaliteitsaxioma, elke stelling dient met goede argumenten onderbouwd.

Het is activistisch: het gaat om de verbetering van de wereld, hier en nu.

Ik wil de wereld beter maken, ben wel een prediker, ik wil mijn inzichten delen en pogen ‘Jan modaal’ te overtuigen om ‘Mie modaal’ graag te zien. Laat Jan en Mie dan staan voor ons allemaal, en alles wat leeft rondom ons, nu en in de toekomst.

Opkomen voor vrijheid en protesteren tegen onvrijheid, waarbij onvrijheid ook staat voor onkunde (kennis)

De 9 aanbevelingen van het eco-humanisme:

-voor alles, doe anderen, inclusief niet menselijke dieren en toekomstige generaties, geen onnodig leed

-streef naar een wereld met minder leed en meer geluk

-Eet en leef plantaardig

-leef binnen het eerlijke aard-aandeel

-haal het beste uit jezelf en anderen

-werk aan een kritisch denkvermogen voor jezelf en anderen.

-gun anderen hun vrijheden, zolang ze anderen niet schaden

-probeer te genieten van het leven

-doe zo maar iets aardigs voor een ander.

2) UNIVERSEEL SUBJECTIVISME:

De wereldverantwoordelijke (uzelf b v b ) gaat zich steeds in de plaats stellen van de zwakste, die de regelgeving moet ondergaan. Alle regels worden zo ontworpen, dat iedereen (ook de zwakste) ze kan ondergaan.

3) TE REALISEREN PROGRAMMAPUNTEN:

-In deze wordt telkens vertrokken van de huidige bestaande situatie. Wij stellen telkens aanpassingen voor, die volgens ons urgent zijn.

-Onderwijs:

 

-verplicht onderwijs vanaf drie jaar

-muziekonderwijs verplicht, net als sport

-onderwijs volledig gericht op de ontplooiing van ieders individuele capaciteiten

-verplichte psychologische screening, opvolging, bijstand.

 

-Fiscaliteit:

 

-principe van eenvoud, transparantie, gelijkheid

-de fiscale druk wordt verlegd van arbeid naar consumptie. Producten van buiten Europa, maar ook van buiten het eigen land, worden extra belast (v b via btw stelsel) om het gebruik ervan te ontmoedigen. Op eigen producten (B-productie) wordt de BTW teruggebracht naar een lager tarief dan het huidige.

-allerlei opbrengsten (arbeid/bezit/kapitaal/winst) woorden op een gelijkwaardige manier belast voor iedereen.

 

-Werk

 

Iedereen zal werken. De aanvankelijke idee is dat iedereen één of andere opleiding volgt, die aanleiding geeft  tot een finaliteit (diploma) Iedereen zal daarna één jaar gemeenschapsdienst verrichten, gratis. Het leger wordt integraal afgeschaft (budgetten gaan naar de gemeenschapsdienst, een dienst die onder meer interne veiligheid kan omvatten) Na één jaar gemeenschapsdienst  kan iedereen verder werken in deze dienst met een basisinkomen van b v b 1350 e, of gaat naar andere diensten of privé (industrie etc..) waar er uiteraard, hogere vergoedingen worden toegepast. De netto loonspanning beloopt maximaal 1 tot 5 (ook politici, worden, al hun mandaten inbegrepen, onderworpen aan deze spanning)  Het budget van de R V A gaat volledig op in deze gemeenschapsdienst.

 

-Gezondheid:

 

Allereerst zal er een sterk preventiebeleid worden uitgeschreven, mensen zullen ondersteund worden om gezonder te leven. We zijn niet bang van het invoeren van suiker en vet taksen, in zoverre ze een positieve bijdrage kunnen leveren aan een betere gezondheid. Gezonde voeding moet absoluut gepromoot, en goedkoper worden (b v b gesubsidieerd vanuit suiker en vet taksen) Verder moet basis-gezondheidszorg voor iedereen gratis worden. Deze gezondheidsfilosofie wordt ook doorgetrokken in de tewerkstelling, door absoluut meer controle op veiligheid en werkbare werkomstandigheden. Werken moet aangenaam zijn, waardoor het aantal ziektefenomenen drastisch naar beneden  gaat. Ook hierin zal meer positieve begeleiding noodzakelijk zijn.

 

-Duurzame economie/ecologie

 

We moeten absoluut de industrie ombouwen tot een ‘cradle to cradle’ economie. Bedrijven moeten hierin geholpen worden door de overheid. Veiligheid, gezondheid zijn primordiaal voor de tewerkgestelden.  Energie voorziening zal maximaal gebeuren via propere bronnen (wind/zon en andere) Ook kernenergie (de nieuwste generatie) mag voorlopig althans niet afgeschreven, en dit om deze totaal transitie te kunnen ondersteunen, deze energie voorziening moet worden gegarandeerd, dsnoods met de minst schadelijke.

 

-Dienstverlening/ Democratie:

 

alle inwoners worden voorzien van gratis toegang tot internet, en de beschikking over computer (of assistentie) De dienstverlening verloopt maximaal via internet.

De parlementaire democratie  zoals ze nu georganiseerd wordt zal verder worden uitgebreid. Via het internet zal de kans geboden aan de burger om mee te discussiëren, of zijn stelling te nemen (b v b via referenda) De burger zal ook de kans krijgen, om zelf mee te stemmen, rond wetteksten (b v b inspraak van 25% in de totale stemmen van het parlement)  De senaat wordt afgeschaft

 

-Godsdienst:

 

Iedereen is vrij zijn eigen zingeving/geloof/spiritualiteit, te beleven naar eigen keuze, dit wordt gegarandeerd. De overheid zal op relatief korte tijd alle financiële ondersteuningen,hieraan stopzetten. Ze bewaakt ook de openbare ruimte, of de door haar gesubsidieerde ruimtes van enig vertoon van geloofsovertuiging.

 

-Cultuur;

 

Cultuur wordt volgens ons een belangrijke bijdrage tot verbinding tussen de mensen, en ook tot een verbreding/verbetering van de zelfontplooiing (capabillity aproach) De overheid zal dan ook maximaal investeren om verder de meeste kansen te bieden deel te nemen aan dit proces van uitbouw van de eigen creativiteit.

 

 

 

 

 

 

 

DE DERDE WEG

Premier Michell, gebruikte het ook al tijdens zijn poging zijn politieke status te behouden, en ja dus afgekeken van het ‘Marc Den Dodo’ verhaal. Maar voor ons, en laat ons eerlijk zijn, voor ons niet alleen, is de derde weg, meer dan een politieke uitweg uit een impasse.

Het is een levenswijze opgebouwd op een welfaristische visie op de ganse maatschappij. En niet opgebouwd op empathie, maar op een werkbare onverschilligheid. Tegenover solidariteit plaatsen wij onpersoonlijke rechtvaardigheid, noem het ook maar het universeel subjectivisme.

Voor ons is politiek (zorgen voor de polis) de diepe zorg om de menselijke kwetsbaarheid en de mogelijkheid scheppen voor ieder mens een zinvol leven te leiden in maximale vrijheid, die slechts daar stopt waar het anderen schaadt.

Daarom roepen we jullie allemaal op, tot het opnemen van je verantwoordelijkheden en het geloof dat jij het kan veranderen. Ja, jij bent belangrijk. HET GELUK IS NIET TE VINDEN IN JEZELF MAAR DOOR BETROKKENEHID (ENGAGEMENT) BIJ ANDEREN

WAT MOET IK DOEN ?

Als je wijze mensen spreekt over de huidige situatie rondom ons, en dan heb ik het niet alleen over de politieke situatie, maar over ons algemeen gedrag, dan stel ik een soort onverschilligheid vast.  Weliswaar vol goede bedoelingen, maar de meesten begrijpen niet dat onze maatschappij, en laat me nu toe het met een politieke term te omschrijven, namelijk zo verrechts, en dan heb ik het over de negatieve connotatie die kleeft aan het woord.

Er is een groot gebrek aan verantwoordelijkheidszin, waardoor vooral de zwaksten in de maatschappij het slachtoffer worden. En dan staan die wijzen schouderophalend te schudden, en komen met de woorden. We kunnen alleen verder doen, met dat goede, dat we dagelijks doen, en hopen. Ja dat klopt, vegen voor je eigen deur, zelf het voorbeeld geven van hoe het moet. Zelf in de bres springen. Maar er is meer volgens mij. We moeten dit allemaal niet alleen doen. We moeten ons ook laten horen (prediker worden, zie mijn vroegere schrijvens) en laten zien (activist zijn) Zie de 75.000 klimaat mars betogers. De regering zag hun signaal, en sloot prompt een beter klimaatakkoord. Maar daartegen over, de warmste week, honderdduizenden zetten een kleine stap, maar er komen geen fundamentele maatregelen die de armoede en noden definitief oplossen. Neen dus naar ‘gutmenschen’ wordt niet geluisterd. We moeten op straat komen, voor het idee, alle mensen eerst. Een mars van honderd duizend mensen voor een echte ‘inclusieve maatschappij’

We rekenen op uw activisme, stel nu je kandidatuur voor ons project (f b groep) ‘S.R. appel 18’, en steun ons in onze zucht naar een rechtvaardige verbeterde maatschappij, waarin jij als individu alle waardering en respect krijgt waar je recht op hebt.

ZEG NEEN AAN DE WARMSTE WEEK !!!

Het lijkt bijna absurd in deze kerstperiode. Hoe kan je nu dit fantastisch werk van duizenden onbaatzuchtige vrijwilligers de rug toekeren ? Neen !, we willen deze mensen zeker loven, maar we willen op dat zelfde moment de brede massa waarschuwen.. Door dergelijke acties worden we in slaap gewiegd. Straks lekker onder de kerstboom, met z’n allen, met een dikke maag en vol drank in de neus, en slaap maar gerust ! Neen ik wil niet ondankbaar, of onverdraagzaam zijn, wel integendeel, daarvoor dien ik wat meer uitleg te geven. Op zichzelf is dit mooi initiatief goed, maar het is oh zo beperkend. Amper twee euro per Vlaming zal er geschonken worden, voor zoveel miserie. Totaal onvoldoende, en dit terwijl we zo ons allemaal een gerust hart bezorgen. We hebben ‘iets’ gedaan. Onze scoutsdaad is voldaan, nu kunnen we lekker vieren en gerust slapen, het is goed geweest. Maar de problemen zijn niet weg, niets is structureel opgelost. Alleen een beperkt aantal doelen ontvangt een kleine por in de rug.

Vier miljard e is er nodig om de armoede enigszins een menselijk gelaat te geven, ofte 30 euro van ons allemaal, elke maand van het jaar. De grote vraag is kan, of wil de politiek het echt niet oplossen, willen wij echt niet herverdelen… en neen hoor kom niet af met de rijken moeten maar betalen, dit pakt niet bij mij.. het is niet omdat een ander tekort schiet dat wij niets meer hoeven te doen. En dan schieten we wakker. Natuurlijk zit daar een sterke waarheid in.. maar zo raakt het niet opgelost. Laat ons correct zijn, en een andere politieke keuze maken, politiek die kiest voor een echte herverdeling, en waar ‘iedereen’ aan bod komt, wie of wat hij is. Niet van eigen volk eerst, of WIJ zijn belangrijk, neen van alle mensen eerst, en iedereen is belangrijk.

Inspanning en arbeid mag beloond, maar het moet niet altijd in geld zijn.

V E R G E V E N door Marc Den Dodo

EEFJE DE DOMINEE SPREEKT TOT U

We haalden al verschillende teksten aan uit het eco-humanisme, of uit de stellingen van Martha Nüssbaum (liberaal) over vergeving. Ditmaal presenteren we u (en we vinden dat dit niet kon ontbreken) een tekst van Eefje, uit haar preek als protestantse dominee, onder de titel ‘woord bij het woord’ . Woorden aanvullend op de teksten van Matheus 18 21-35. Kernachtig kunnen we het als volgt samenvatten. ‘Bij vergeven gaat het niet over de ander, maar over jou: het loslaten van de last die je met je meedraagt’ Hij is wat lang naar onze normen, maar lees hem volledig, hij is het waard !

 

VERGEVING: Woord bij het woord

‘Als ik hem tegenkom dan vermoord ik hem’ en ‘hij moet de rest van zijn leven worden opgesloten’ Dominee Ebi Wassenaar hoort het geregeld om zich heen. Ze werd in november, zwaar mishandeld en voor dood achtergelaten. “Maar ik geloof niet in moord en niemand heeft er iets aan als hij de cel in moet” Mededogen, is één van de belangrijkste eigenschappen van de dominee. Na zware revalidatie is ze weer thuis. ‘Ik was de eerste dagen in het ziekenhuis heel bang dat hij mijn compassie had afgenomen’. Dat had ik vreselijk gevonden, maar gelukkig is het niet gebeurd”

En toch had niemand het haar kwalijk genomen, als ze de dader wel dood had gewenst. Zoals ze zelf zegt, ‘er was een Ebi van voor de aanslag en er is er een van erna.. Ebi was voorheen heel actief, nu zit ze het grootste deel van de dag in haar stoel. Zelfs praten kost moeite, ze is volledig afhankelijk van anderen.

Soms hoor je wel eens verhalen over mensen die anderen vergeven, zelfs de vreselijkste dingen. Een barbaarse daad en toch vergeving schenken. Het doet extreem aan en het is ook extreem. Want wat wordt er niet allemaal van je gevraagd wanneer jouw broer of partner, of kind wordt beroofd en in mekaar geslagen, of verkracht, ja zelfs gedood ! Hoe kun je vergeven wanneer anderen jou of de jouwen-al dan niet doelbewust- zware en soms onherstelbare schade toebrengen ? Hoelang en diep zetten zich niet de sporen van schade in vele mensenlevens verder, soms zelfs tot in de volgende generaties…? Wraak willen nemen is dan een normale, menselijke refleks, je wil iets effen leggen, weer recht maken, een balans van goed en beschadiging die zwaar naar de kant van het onrecht is doorgeslagen, weer in evenwicht brengen.

In die behoefte om te vereffenen schuilt een juist aanvoelen: wanneer men niet minstens op langere termijn op enige wijze weer een evenwicht ontstaat, blijven we aan de ellende verkleefd en blijft de toekomst versperd. De vraag is evenwel: op welke manier proberen we de zaken weer in balans te brengen ?

Wraak nemen, oog om oog, tand om tand, dus de andere beschadigen, zoals hij mij beschadigde, het kan emotionele opluchting bewerken, een gevoel geven dat zaken vereffend zijn, maar de balansen van het leven worden er niet bepaald door hersteld. Iets ten goede keren doet wraakneming niet. INTEGENDEEL, een nieuwe spiraal van ellende wordt in werking gezet. Immers, nog los van wat de wraak met een ander doet, heeft hij of zij ook mensen om zich heen, ‘moeder, broer, partner, kind’, die ook al hebben ze wellicht part nog deel aan het hele verhaal, mee in de klappen zullen delen, mee de gevolgen van de wraak, zullen moeten dragen. De rekening wordt altijd ook aan onschuldige derden gepresenteerd, een nieuw onrecht wordt toegevoegd. Dit geld voor individuen die nog een eitje met mekaar te pellen hebben. En dat geldt evenzeer voor het strafrechtsysteem: in landen bijvoorbeeld waar de samenleving nog steeds het wraakmodel hanteert om delicten te bestraffen en bijv. nog steeds de doodstraf toepast, brengt de toepassing hiervan uiteindelijk geen herstel van het aangebrachte onrecht teweeg: de slachtoffers zijn soms opgelucht, maar echte genezing blijkt de dood van de dader niet teweeg te brengen.

De bijbel plaatst ons voor de nogal moeilijke boodschap dat er uiteindelijk maar één andere manier is om de balans van goed en onrecht weer te herstellen, en dat is vergeving. Zowat overal in het Nieuwe Testament treffen we de boodschap aan dat vergeving schenken onmisbaar is voor de vooruitgang van het leven en het vinden van de toekomst. Zo noodzakelijk als brood voor het lichaam, zo onmisbaar blijkt vergeving voor de ziel.

De lat lijkt op die manier wel erg hoog te liggen. Is vergeven dan vanzelfsprekend ? Nee, het zal zelen of nooit vanzelfsprekend zijn, nooit iets wat je zomaar snel even doet, en al zeker niet als het om zware feiten gaat. Het is geen kwestie van snel vergeten, zomaar de spons erover, of van vlotjes een excuus te aanvaarden. Meestal vergt het een hele worsteling met onszelf vooraleer we zover zijn.

Vergeven heeft vooral met loslaten te maken.

Wanneer iemand ons kwaad berokkend heeft, dan zijn we als het ware door die mishandeling gebonden als door een ketting. Vergeving heeft niets te maken met lief zijn, met je laten gebruiken als deurmat waar iemand zijn voeten aan afveegt. Het kwaad dat jou is aangedaan kun je niet bestrijden door te blijven in je kwaadheid over het leed dat jou is aangedaan. Dan voed je het alleen maar. Sterker nog zo neem je misschien wel je vijand in je op, en dat kan zover gaan dat je eigenlijk op je vijand gaat lijken, en hetzelfde gaat doen.

Vergeven heeft veel meer weg van het doorbreken van de ketting, waarmee je eigenlijk zegt, wat jij me deed was niet ok, dat ik hier niets mee te maken wil hebben, ik wil hier niet mee verbonden zijn. Wie vergeeft, is eerder iemand die vecht voor zijn of haar vrijheid. Iemand die vrij is kan weer lachen, kan het schone zien waar anderen het niet zien. Iemand die vrij is voelt zich niet aangevallen, noch gebonden door haat. Dat is waar je voor vecht. Alsof je wil zeggen, het kwaad en de dood zullen niet het laatste woord hebben, de duisternis zal geen vat krijgen op het licht. Vergeven betekent dan ook niet dat je de ander toestemming geeft om het destructieve gedrag steeds maar te blijven herhalen. Vergeving betekent dan ook niet, en dat is heel belangrijk, dat je het contact met die ander per se moet verder zetten, soms moet je vergeven, en het contact verbreken.

Vergeven is zeggen: ik laat het gebeurde zo goed mogelijk los, wens je het goede en richt me op mijn toekomst. Vergeven is uitkruipen onder de steen van de pijn, het is uitkijken om nog langer het heden te belasten en zelfs te verknoeien vanwege een verleden dat toch niet meer over te doen valt. Het wijst op een vermogen om niet aan omstandigheden geketend te blijven maar er bovenuit te stijgen, op een heel diepe vorm van vrijheid en bevrijd zijn. In die zin is vergeving iets groots, een kracht die het leven op andere sporen leidt.

In de praktijk heeft het vaak heel wat voeten in de aarde voor we ons dat vermogen tot vrijgeven en loslaten van het verleden hebben eigengemaakt. Inzicht krijgen in onszelf helpt daar in ieder geval bij. Gaan beseffen dat wij ook zelf begrensd zijn en ook zelf vergeving nodig hebben. Hoe meer wij groeien als mens, hoe beter we immers onze eigen goedheid en onze schaduwkanten gaan zien, en hoe intenser we ook zelf op het krijgen van nieuwe kansen zijn aangewezen. Wie weet hoe moeilijk het is om zelf te vergeven en los te laten, beseft wellicht ook hoe moeilijk het is voor anderen om onze fouten te vergeven. Eens we daarvan doordrongen zijn, komt het kunnen vergeven al iets dichterbij: als wijzelf het zonder vergeving en nieuwe kansen niet redden, dan misschien die ander ook niet. Wie anderen niet vergeeft, maakt de brug kapot waar hij ook zelf overheen moet. Laten we vrije en bevrijde mensen worden.