S.R. 1.0 appel’18

BOUW OP JE EIGEN KRACHT (capabillity aproach, Martha Nussbaum)

 

EEN DUURZAME HARMONIEUSE SAMENLEVING (eco-humanisme, Floris V D Berg)

 

KOESTER DE GRONDRECHTEN EN VERLICHTING  (Kosmopolitish humanisme, D. Verhofstad)

 

BELOON ARBEID EN VERDEEL HET RESULTAAT (sociaal liberalisme)

 

WEERBARE DEMOCRATIE  (constitutionele liberale democratie, P.Cliquer, K.Popper)

 

DIT ZIJN DE VIJF BASISTHEMA’S VAN ONS PROGRAMMA

 

INLEIDING:

Waar alles om draait is een betere wereld. Verandering ten goede. Minder leed, en meer geluk voor alle levende wezens. Het streven naar een Kosmopolitisch sociaal humanisme.

Het samenleven is een sociaal contract om in harmonie te leven.

Onze politieke beweging schrijft zich volledig in, in het liberalisme, dat als hoogste goed, het individualisme (persoonlijke ontwikkeling)  de verlichting heeft. Dit individualisme (persoonlijke vrijheid)  gaat zo ver tot waar ze een ander niet kan schaden. (het niet schadenprincipe is inherent aan de individuele vrijheid en haar ontwikkeling) Hieruit haalt ze ook haar sociaal zijn. We hangen de constitutionele liberale democratie aan, t t z, binnen de meerderheidsbeslissingen worden grondrechten gewaarborgd, er zijn fundamentele regels en waarden, waar niet mag aan getornd worden. Vb. mensenrechten principes (UVRM), democratie (de democratie is geen tiranie van de meerderheid, ethiek kan niet per meerderheidsstemming bepaalt worden.  Tolerantie voor de intolerantie wordt niet getolereerd (in een weerbare democratie, mag niet gepleit worden voor de afschaffing van de democratie of democratische beginselen.

Wij bouwen onze stellingen steeds op, op basis van 5 hogervermelde slogans, met als daarin de politieke filosofie, het eco-humanisme, en het werkinstrument, universeel subjectivisme. We halen hierna een korte uitleg hierover aan. Verder brengen we ook enige van onze strijdthema’s aan, onder meer over onderwijs, fiscaliteit, werk, gezondheid, duurzame economie/ecologie, dienstverlening, democratie, godsdienst, cultuur.

Veel leesgenot, en spreek met ons mee …..

 

  1. ECO HUMANISME    wat is het, negen basisregel

Is een rationele en empathische mens en wereldbeschouwing die, atheïsme, secularisme, scepticisme, liberalisme, feminisme,  Kosmopolitisme, veganisme, duurzame ontwikkeling  omvat.

Berust op twee axioma’s: -het lijdenaxioma, het onnodig toebrengen van lijden aan anderen is slecht.- het rationaliteitsaxioma, elke stelling dient met goede argumenten onderbouwd.

Het is activistisch: het gaat om de verbetering van de wereld, hier en nu.

Ik wil de wereld beter maken, ben wel een prediker, ik wil mijn inzichten delen en pogen ‘Jan modaal’ te overtuigen om ‘Mie modaal’ graag te zien. Laat Jan en Mie dan staan voor ons allemaal, en alles wat leeft rondom ons, nu en in de toekomst.

Opkomen voor vrijheid en protesteren tegen onvrijheid, waarbij onvrijheid ook staat voor onkunde (kennis)

De 9 aanbevelingen van het eco-humanisme:

-voor alles, doe anderen, inclusief niet menselijke dieren en toekomstige generaties, geen onnodig leed

-streef naar een wereld met minder leed en meer geluk

-Eet en leef plantaardig

-leef binnen het eerlijke aard-aandeel

-haal het beste uit jezelf en anderen

-werk aan een kritisch denkvermogen voor jezelf en anderen.

-gun anderen hun vrijheden, zolang ze anderen niet schaden

-probeer te genieten van het leven

-doe zo maar iets aardigs voor een ander.

2) UNIVERSEEL SUBJECTIVISME:

De wereldverantwoordelijke (uzelf b v b ) gaat zich steeds in de plaats stellen van de zwakste, die de regelgeving moet ondergaan. Alle regels worden zo ontworpen, dat iedereen (ook de zwakste) ze kan ondergaan.

3) TE REALISEREN PROGRAMMAPUNTEN:

-In deze wordt telkens vertrokken van de huidige bestaande situatie. Wij stellen telkens aanpassingen voor, die volgens ons urgent zijn.

-Onderwijs:

 

-verplicht onderwijs vanaf drie jaar

-muziekonderwijs verplicht, net als sport

-onderwijs volledig gericht op de ontplooiing van ieders individuele capaciteiten

-verplichte psychologische screening, opvolging, bijstand.

 

-Fiscaliteit:

 

-principe van eenvoud, transparantie, gelijkheid

-de fiscale druk wordt verlegd van arbeid naar consumptie. Producten van buiten Europa, maar ook van buiten het eigen land, worden extra belast (v b via btw stelsel) om het gebruik ervan te ontmoedigen. Op eigen producten (B-productie) wordt de BTW teruggebracht naar een lager tarief dan het huidige.

-allerlei opbrengsten (arbeid/bezit/kapitaal/winst) woorden op een gelijkwaardige manier belast voor iedereen.

 

-Werk

 

Iedereen zal werken. De aanvankelijke idee is dat iedereen één of andere opleiding volgt, die aanleiding geeft  tot een finaliteit (diploma) Iedereen zal daarna één jaar gemeenschapsdienst verrichten, gratis. Het leger wordt integraal afgeschaft (budgetten gaan naar de gemeenschapsdienst, een dienst die onder meer interne veiligheid kan omvatten) Na één jaar gemeenschapsdienst  kan iedereen verder werken in deze dienst met een basisinkomen van b v b 1350 e, of gaat naar andere diensten of privé (industrie etc..) waar er uiteraard, hogere vergoedingen worden toegepast. De netto loonspanning beloopt maximaal 1 tot 5 (ook politici, worden, al hun mandaten inbegrepen, onderworpen aan deze spanning)  Het budget van de R V A gaat volledig op in deze gemeenschapsdienst.

 

-Gezondheid:

 

Allereerst zal er een sterk preventiebeleid worden uitgeschreven, mensen zullen ondersteund worden om gezonder te leven. We zijn niet bang van het invoeren van suiker en vet taksen, in zoverre ze een positieve bijdrage kunnen leveren aan een betere gezondheid. Gezonde voeding moet absoluut gepromoot, en goedkoper worden (b v b gesubsidieerd vanuit suiker en vet taksen) Verder moet basis-gezondheidszorg voor iedereen gratis worden. Deze gezondheidsfilosofie wordt ook doorgetrokken in de tewerkstelling, door absoluut meer controle op veiligheid en werkbare werkomstandigheden. Werken moet aangenaam zijn, waardoor het aantal ziektefenomenen drastisch naar beneden  gaat. Ook hierin zal meer positieve begeleiding noodzakelijk zijn.

 

-Duurzame economie/ecologie

 

We moeten absoluut de industrie ombouwen tot een ‘cradle to cradle’ economie. Bedrijven moeten hierin geholpen worden door de overheid. Veiligheid, gezondheid zijn primordiaal voor de tewerkgestelden.  Energie voorziening zal maximaal gebeuren via propere bronnen (wind/zon en andere) Ook kernenergie (de nieuwste generatie) mag voorlopig althans niet afgeschreven, en dit om deze totaal transitie te kunnen ondersteunen, deze energie voorziening moet worden gegarandeerd, dsnoods met de minst schadelijke.

 

-Dienstverlening/ Democratie:

 

alle inwoners worden voorzien van gratis toegang tot internet, en de beschikking over computer (of assistentie) De dienstverlening verloopt maximaal via internet.

De parlementaire democratie  zoals ze nu georganiseerd wordt zal verder worden uitgebreid. Via het internet zal de kans geboden aan de burger om mee te discussiëren, of zijn stelling te nemen (b v b via referenda) De burger zal ook de kans krijgen, om zelf mee te stemmen, rond wetteksten (b v b inspraak van 25% in de totale stemmen van het parlement)  De senaat wordt afgeschaft

 

-Godsdienst:

 

Iedereen is vrij zijn eigen zingeving/geloof/spiritualiteit, te beleven naar eigen keuze, dit wordt gegarandeerd. De overheid zal op relatief korte tijd alle financiële ondersteuningen,hieraan stopzetten. Ze bewaakt ook de openbare ruimte, of de door haar gesubsidieerde ruimtes van enig vertoon van geloofsovertuiging.

 

-Cultuur;

 

Cultuur wordt volgens ons een belangrijke bijdrage tot verbinding tussen de mensen, en ook tot een verbreding/verbetering van de zelfontplooiing (capabillity aproach) De overheid zal dan ook maximaal investeren om verder de meeste kansen te bieden deel te nemen aan dit proces van uitbouw van de eigen creativiteit.

 

 

 

 

 

 

 

DE DERDE WEG

Premier Michell, gebruikte het ook al tijdens zijn poging zijn politieke status te behouden, en ja dus afgekeken van het ‘Marc Den Dodo’ verhaal. Maar voor ons, en laat ons eerlijk zijn, voor ons niet alleen, is de derde weg, meer dan een politieke uitweg uit een impasse.

Het is een levenswijze opgebouwd op een welfaristische visie op de ganse maatschappij. En niet opgebouwd op empathie, maar op een werkbare onverschilligheid. Tegenover solidariteit plaatsen wij onpersoonlijke rechtvaardigheid, noem het ook maar het universeel subjectivisme.

Voor ons is politiek (zorgen voor de polis) de diepe zorg om de menselijke kwetsbaarheid en de mogelijkheid scheppen voor ieder mens een zinvol leven te leiden in maximale vrijheid, die slechts daar stopt waar het anderen schaadt.

Daarom roepen we jullie allemaal op, tot het opnemen van je verantwoordelijkheden en het geloof dat jij het kan veranderen. Ja, jij bent belangrijk. HET GELUK IS NIET TE VINDEN IN JEZELF MAAR DOOR BETROKKENEHID (ENGAGEMENT) BIJ ANDEREN

WAT MOET IK DOEN ?

Als je wijze mensen spreekt over de huidige situatie rondom ons, en dan heb ik het niet alleen over de politieke situatie, maar over ons algemeen gedrag, dan stel ik een soort onverschilligheid vast.  Weliswaar vol goede bedoelingen, maar de meesten begrijpen niet dat onze maatschappij, en laat me nu toe het met een politieke term te omschrijven, namelijk zo verrechts, en dan heb ik het over de negatieve connotatie die kleeft aan het woord.

Er is een groot gebrek aan verantwoordelijkheidszin, waardoor vooral de zwaksten in de maatschappij het slachtoffer worden. En dan staan die wijzen schouderophalend te schudden, en komen met de woorden. We kunnen alleen verder doen, met dat goede, dat we dagelijks doen, en hopen. Ja dat klopt, vegen voor je eigen deur, zelf het voorbeeld geven van hoe het moet. Zelf in de bres springen. Maar er is meer volgens mij. We moeten dit allemaal niet alleen doen. We moeten ons ook laten horen (prediker worden, zie mijn vroegere schrijvens) en laten zien (activist zijn) Zie de 75.000 klimaat mars betogers. De regering zag hun signaal, en sloot prompt een beter klimaatakkoord. Maar daartegen over, de warmste week, honderdduizenden zetten een kleine stap, maar er komen geen fundamentele maatregelen die de armoede en noden definitief oplossen. Neen dus naar ‘gutmenschen’ wordt niet geluisterd. We moeten op straat komen, voor het idee, alle mensen eerst. Een mars van honderd duizend mensen voor een echte ‘inclusieve maatschappij’

We rekenen op uw activisme, stel nu je kandidatuur voor ons project (f b groep) ‘S.R. appel 18’, en steun ons in onze zucht naar een rechtvaardige verbeterde maatschappij, waarin jij als individu alle waardering en respect krijgt waar je recht op hebt.

ZEG NEEN AAN DE WARMSTE WEEK !!!

Het lijkt bijna absurd in deze kerstperiode. Hoe kan je nu dit fantastisch werk van duizenden onbaatzuchtige vrijwilligers de rug toekeren ? Neen !, we willen deze mensen zeker loven, maar we willen op dat zelfde moment de brede massa waarschuwen.. Door dergelijke acties worden we in slaap gewiegd. Straks lekker onder de kerstboom, met z’n allen, met een dikke maag en vol drank in de neus, en slaap maar gerust ! Neen ik wil niet ondankbaar, of onverdraagzaam zijn, wel integendeel, daarvoor dien ik wat meer uitleg te geven. Op zichzelf is dit mooi initiatief goed, maar het is oh zo beperkend. Amper twee euro per Vlaming zal er geschonken worden, voor zoveel miserie. Totaal onvoldoende, en dit terwijl we zo ons allemaal een gerust hart bezorgen. We hebben ‘iets’ gedaan. Onze scoutsdaad is voldaan, nu kunnen we lekker vieren en gerust slapen, het is goed geweest. Maar de problemen zijn niet weg, niets is structureel opgelost. Alleen een beperkt aantal doelen ontvangt een kleine por in de rug.

Vier miljard e is er nodig om de armoede enigszins een menselijk gelaat te geven, ofte 30 euro van ons allemaal, elke maand van het jaar. De grote vraag is kan, of wil de politiek het echt niet oplossen, willen wij echt niet herverdelen… en neen hoor kom niet af met de rijken moeten maar betalen, dit pakt niet bij mij.. het is niet omdat een ander tekort schiet dat wij niets meer hoeven te doen. En dan schieten we wakker. Natuurlijk zit daar een sterke waarheid in.. maar zo raakt het niet opgelost. Laat ons correct zijn, en een andere politieke keuze maken, politiek die kiest voor een echte herverdeling, en waar ‘iedereen’ aan bod komt, wie of wat hij is. Niet van eigen volk eerst, of WIJ zijn belangrijk, neen van alle mensen eerst, en iedereen is belangrijk.

Inspanning en arbeid mag beloond, maar het moet niet altijd in geld zijn.

OVER VERGEVEN .

Over vergeven.
Mn broer vroeg me wat vergeven eigenlijk is. Hij zei ook dat ik zijn tekst erover eerst eens moest lezen.
Typisch m’n broer.
Eigenlijk wil hij gewoon bevestiging van zijn visie; dat hij ook intelligent is; dat hij psychologisch inzicht heeft, dergelijke dingen. Onze ouders vroeger waren niet gul met complimenten. Wel met het tegendeel; waaronder ook onderhuids gespannen zwijgen.
De taal der onwetendheid, hoop dat niemand gekwetst wordt zo.
Ja, de mensen waar je je jonge jeugd verplicht mee doorbracht, hen vergeven, dat is het allermoeilijkste.
Ze hebben een web rond je gesponnen, rond mij dus, en ik rond hen; voor altijd in elkaar verstrikt; geen ontkomen aan.
Ik heb geleerd dat zien vergeven is.
Van zodra ik iets echt kon zien zoals het echt feitelijk was; dan verdween de kwaadheid; de angel waarvan ik niet wist dat die zo diep onderhuids zat. (die lag daar dan ineens uitgedroogd en zacht op tafel, tussen al m’n kaarten en m’n hart. Ja dat spelletje dat heet patience, voor als ik zonder gezelschap zit.)
Ze hebben veel overgeërfd; emoties, niet verwerkt, evenals de onmogelijkheid om ermee om te gaan. Wie kan je nu zoiets verwijten.
Maar het weten alleen is niet genoeg.
Er is die eeuwige zoektocht naar liefde; en zeker vanaf kleinsaf. De gemiste warmte wordt niet teruggevonden, en kerft diepe koude littekens in elk dapper kinderhart.
Wie moet er dan vergeven worden, vroeg ik me af, het niet zijn van de dingen; is dat ook een wezen? Een wezen dat soms om vergiffenis vraagt?
Ach, ik kan t enkel voor mezelf. Mezelf vergeven; misschien omdat ik enkel mezelf echt begrijp, ondertussen toch; na jaren en lagen leugens afpellen tot op die stalen harde kern, vol stiekeme liefde.
Ja ik ben wat weggemijmerd nu, dat gebeurt wel eens. Op zoek naar herinneringen misschien, op zoek naar dingen om te kunnen vergeven; op zoek naar die titel van goed mens.

Slaapwel!
Je Zus 😉

GELUK

hallo. ik ben de zus van Marc en het is de eerste keer dat ik iets schrijf. voor hem.

hij vroeg me iets te schrijven over “wat is geluk’.
dat is wel wat raar. zou hij denken dat ik weet wat geluk is dan?
ik, die in een psychiatrische instelling gezeten heb, en eeuwig die stempel met me meedraag?
als ik dat had geweten, dan was ik daar hopelijk toch niet terecht gekomen, dat denk ik dan.
ja soms had ik eigenlijk liever gewoon in de gevangenis gezeten; dan hadden de mensen mij tenminste nog stoer gevonden, en waren ze mss wat bang van mij, ipv vol medelijden en of soms zelfs afschuw zelfs.
alsof ik een freak ben.
hoe ik daar terecht ben gekomen, wel. ik heb het nadeel dat ik mijn emoties nogal fel uit.
als ik boos ben, dan roep ik, ja soms scheld ik andere mensen uit.
als ik verdriet heb, dan ween ik.
als ik verlegen ben, dan word ik knalrood en zeg ik geen woord; er komt echt niets meer uit dan.
en ja, soms dan had ik zwarte gedachten, gevoelens die niet mogen; zoals lust, en doorgedreven boosheid op andere mensen.
ik werd erg bang van mezelf; en kon niet meer leven met die slechte persoon die in mij zat.
andere mensen zeiden me dat ook letterlijk zo : dat ik een slecht mens was.
dat betekende dat ik nooit nog een plaats in de maatschappij zou vinden.
ik kon niet anders dan me distantiëren van die slechte mens. ik was ineens met 2.
meestal bleef die andere weg, maar soms had ik die niet onder controle.
en ja, de strijd was te fel, soms wou die ander me zelfs dood.
nochtans, mijn dagdagelijkse leven was prachtig.
ik heb de gave van het genieten gekregen. ja ook van kleine simpele dingen, eigenlijk vooral van dat.
want andere dingen bestaan er niet.
wat heeft geluk daar allemaal mee te maken, zal je denken. wel, daarin zit het geluk : kunnen genieten.
een voorwaarde voor genieten is dat je niets als een probleem ervaart.
dat alles is wat het is; ja ook verdriet.
maar de buitenwereld ziet het anders blijkbaar; ik geloofde hen eerst niet, maar ze hebben het in mn hoofd ingedramd : ik moest en zou problemen hebben.
en vooral ook de andere mens : ze zagen het aan mij : ik was in staat om hun problemen op te lossen.
ik zei nog : maar dat is toch geen probleem? dat is toch maar gewoon verdriet? ja dat doet pijn ja, maar verder is het net belangrijk om het verdriet te aanvaarden?
het niet aanvaarden is net het probleem! dat wou ik nog zeggen, maar ze sloegen mn mond al dicht, nog voor ik het zei, met verstomming of met een lat.
wenen mag niet. droog je tranen ook al heb je veel verdriet.
verdriet heeft geen nut!! dat riepen ze me ook vaak, terwijl ze het verdriet en de tranen weg wouden slaan. tja, had ik ze maar tegen kunnen houden he.
vele mensen denken dat het ultieme doel in dit leven is : een goed mens zijn.
maar ik zou het anders uitdrukken : na alles wat ik heb meegemaakt, weet ik dat elkieders geluk schuilt in zich een goed mens voelen.
voelen doe je van binnenuit, vanuit je hart. iets zijn dat is iets dat je voor anderen bent. want zelf ben je eigenlijk niets. dat beseffen, dat vind ik ook geluk.

V E R G E V E N door Marc Den Dodo

EEFJE DE DOMINEE SPREEKT TOT U

We haalden al verschillende teksten aan uit het eco-humanisme, of uit de stellingen van Martha Nüssbaum (liberaal) over vergeving. Ditmaal presenteren we u (en we vinden dat dit niet kon ontbreken) een tekst van Eefje, uit haar preek als protestantse dominee, onder de titel ‘woord bij het woord’ . Woorden aanvullend op de teksten van Matheus 18 21-35. Kernachtig kunnen we het als volgt samenvatten. ‘Bij vergeven gaat het niet over de ander, maar over jou: het loslaten van de last die je met je meedraagt’ Hij is wat lang naar onze normen, maar lees hem volledig, hij is het waard !

 

VERGEVING: Woord bij het woord

‘Als ik hem tegenkom dan vermoord ik hem’ en ‘hij moet de rest van zijn leven worden opgesloten’ Dominee Ebi Wassenaar hoort het geregeld om zich heen. Ze werd in november, zwaar mishandeld en voor dood achtergelaten. “Maar ik geloof niet in moord en niemand heeft er iets aan als hij de cel in moet” Mededogen, is één van de belangrijkste eigenschappen van de dominee. Na zware revalidatie is ze weer thuis. ‘Ik was de eerste dagen in het ziekenhuis heel bang dat hij mijn compassie had afgenomen’. Dat had ik vreselijk gevonden, maar gelukkig is het niet gebeurd”

En toch had niemand het haar kwalijk genomen, als ze de dader wel dood had gewenst. Zoals ze zelf zegt, ‘er was een Ebi van voor de aanslag en er is er een van erna.. Ebi was voorheen heel actief, nu zit ze het grootste deel van de dag in haar stoel. Zelfs praten kost moeite, ze is volledig afhankelijk van anderen.

Soms hoor je wel eens verhalen over mensen die anderen vergeven, zelfs de vreselijkste dingen. Een barbaarse daad en toch vergeving schenken. Het doet extreem aan en het is ook extreem. Want wat wordt er niet allemaal van je gevraagd wanneer jouw broer of partner, of kind wordt beroofd en in mekaar geslagen, of verkracht, ja zelfs gedood ! Hoe kun je vergeven wanneer anderen jou of de jouwen-al dan niet doelbewust- zware en soms onherstelbare schade toebrengen ? Hoelang en diep zetten zich niet de sporen van schade in vele mensenlevens verder, soms zelfs tot in de volgende generaties…? Wraak willen nemen is dan een normale, menselijke refleks, je wil iets effen leggen, weer recht maken, een balans van goed en beschadiging die zwaar naar de kant van het onrecht is doorgeslagen, weer in evenwicht brengen.

In die behoefte om te vereffenen schuilt een juist aanvoelen: wanneer men niet minstens op langere termijn op enige wijze weer een evenwicht ontstaat, blijven we aan de ellende verkleefd en blijft de toekomst versperd. De vraag is evenwel: op welke manier proberen we de zaken weer in balans te brengen ?

Wraak nemen, oog om oog, tand om tand, dus de andere beschadigen, zoals hij mij beschadigde, het kan emotionele opluchting bewerken, een gevoel geven dat zaken vereffend zijn, maar de balansen van het leven worden er niet bepaald door hersteld. Iets ten goede keren doet wraakneming niet. INTEGENDEEL, een nieuwe spiraal van ellende wordt in werking gezet. Immers, nog los van wat de wraak met een ander doet, heeft hij of zij ook mensen om zich heen, ‘moeder, broer, partner, kind’, die ook al hebben ze wellicht part nog deel aan het hele verhaal, mee in de klappen zullen delen, mee de gevolgen van de wraak, zullen moeten dragen. De rekening wordt altijd ook aan onschuldige derden gepresenteerd, een nieuw onrecht wordt toegevoegd. Dit geld voor individuen die nog een eitje met mekaar te pellen hebben. En dat geldt evenzeer voor het strafrechtsysteem: in landen bijvoorbeeld waar de samenleving nog steeds het wraakmodel hanteert om delicten te bestraffen en bijv. nog steeds de doodstraf toepast, brengt de toepassing hiervan uiteindelijk geen herstel van het aangebrachte onrecht teweeg: de slachtoffers zijn soms opgelucht, maar echte genezing blijkt de dood van de dader niet teweeg te brengen.

De bijbel plaatst ons voor de nogal moeilijke boodschap dat er uiteindelijk maar één andere manier is om de balans van goed en onrecht weer te herstellen, en dat is vergeving. Zowat overal in het Nieuwe Testament treffen we de boodschap aan dat vergeving schenken onmisbaar is voor de vooruitgang van het leven en het vinden van de toekomst. Zo noodzakelijk als brood voor het lichaam, zo onmisbaar blijkt vergeving voor de ziel.

De lat lijkt op die manier wel erg hoog te liggen. Is vergeven dan vanzelfsprekend ? Nee, het zal zelen of nooit vanzelfsprekend zijn, nooit iets wat je zomaar snel even doet, en al zeker niet als het om zware feiten gaat. Het is geen kwestie van snel vergeten, zomaar de spons erover, of van vlotjes een excuus te aanvaarden. Meestal vergt het een hele worsteling met onszelf vooraleer we zover zijn.

Vergeven heeft vooral met loslaten te maken.

Wanneer iemand ons kwaad berokkend heeft, dan zijn we als het ware door die mishandeling gebonden als door een ketting. Vergeving heeft niets te maken met lief zijn, met je laten gebruiken als deurmat waar iemand zijn voeten aan afveegt. Het kwaad dat jou is aangedaan kun je niet bestrijden door te blijven in je kwaadheid over het leed dat jou is aangedaan. Dan voed je het alleen maar. Sterker nog zo neem je misschien wel je vijand in je op, en dat kan zover gaan dat je eigenlijk op je vijand gaat lijken, en hetzelfde gaat doen.

Vergeven heeft veel meer weg van het doorbreken van de ketting, waarmee je eigenlijk zegt, wat jij me deed was niet ok, dat ik hier niets mee te maken wil hebben, ik wil hier niet mee verbonden zijn. Wie vergeeft, is eerder iemand die vecht voor zijn of haar vrijheid. Iemand die vrij is kan weer lachen, kan het schone zien waar anderen het niet zien. Iemand die vrij is voelt zich niet aangevallen, noch gebonden door haat. Dat is waar je voor vecht. Alsof je wil zeggen, het kwaad en de dood zullen niet het laatste woord hebben, de duisternis zal geen vat krijgen op het licht. Vergeven betekent dan ook niet dat je de ander toestemming geeft om het destructieve gedrag steeds maar te blijven herhalen. Vergeving betekent dan ook niet, en dat is heel belangrijk, dat je het contact met die ander per se moet verder zetten, soms moet je vergeven, en het contact verbreken.

Vergeven is zeggen: ik laat het gebeurde zo goed mogelijk los, wens je het goede en richt me op mijn toekomst. Vergeven is uitkruipen onder de steen van de pijn, het is uitkijken om nog langer het heden te belasten en zelfs te verknoeien vanwege een verleden dat toch niet meer over te doen valt. Het wijst op een vermogen om niet aan omstandigheden geketend te blijven maar er bovenuit te stijgen, op een heel diepe vorm van vrijheid en bevrijd zijn. In die zin is vergeving iets groots, een kracht die het leven op andere sporen leidt.

In de praktijk heeft het vaak heel wat voeten in de aarde voor we ons dat vermogen tot vrijgeven en loslaten van het verleden hebben eigengemaakt. Inzicht krijgen in onszelf helpt daar in ieder geval bij. Gaan beseffen dat wij ook zelf begrensd zijn en ook zelf vergeving nodig hebben. Hoe meer wij groeien als mens, hoe beter we immers onze eigen goedheid en onze schaduwkanten gaan zien, en hoe intenser we ook zelf op het krijgen van nieuwe kansen zijn aangewezen. Wie weet hoe moeilijk het is om zelf te vergeven en los te laten, beseft wellicht ook hoe moeilijk het is voor anderen om onze fouten te vergeven. Eens we daarvan doordrongen zijn, komt het kunnen vergeven al iets dichterbij: als wijzelf het zonder vergeving en nieuwe kansen niet redden, dan misschien die ander ook niet. Wie anderen niet vergeeft, maakt de brug kapot waar hij ook zelf overheen moet. Laten we vrije en bevrijde mensen worden.